ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ!!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!! 
Ένα από τα πιο διαδομένα έθιμα την Μεγάλη Εβδομάδα είναι το βάψιμο των αυγών
Κατά βάση τα αυγά βάφονται κόκκινα αλλά με την πάροδο των χρόνων τα βρίσκουμε σε ποικιλία χρωμάτων.
Στο ερώτημα γιατί βάφουμε κόκκινα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη η απάντηση «κρύβεται» σε διάφορες εκδοχές.
Τα αυγά βάφονται την Μεγάλη Πέμπτη, η οποία είναι η ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όπου ο Χριστός πρόσφερε άρτο και κρασί ως συμβολισμό για το σώμα Του και το αίμα Του, έτοιμος να θυσιαστεί για να ελευθερώσει τον κόσμο από τα δεσμά της αμαρτίας.
Η χριστιανική παράδοση θέλει τα αυγά, σύμβολο της γονιμότητας και της έναρξης ενός νέου κύκλου ζωής, να βάφονται κόκκινα, γιατί συμβολίζουν το Αίμα του Χριστού.
Σύμφωνα με μία εκδοχή η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους να μην τον βασανίσουν. Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, τότε αυτά βάφτηκαν κόκκινα.
Μάλιστα, για πολλούς το αυγό συμβολίζει και τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός, αλλά μέσα έκρυβε μέσα του τη «Ζωή», αφού από αυτόν βγήκε ο Χριστός και αναστήθηκε.
Μια άλλη ιστορία συνδέει το κόκκινο χρώμα με τη Μαρία Μαγδαληνή. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ενημερώθηκε για την Ανάσταση του Χριστού, τη θεώρησε τόσο απίθανη «όσο και το να βαφτούν τα αυγά κόκκινα». Η Μαρία Μαγδαληνή τότε, χρωμάτισε μερικά αυγά κόκκινα και του τα πήγε για να του επιβεβαιώσει το γεγονός.
Σύμφωνα με το έθιμο, το πρώτο αυγό που βάφεται σε κάθε σπίτι είναι της Παναγίας και δεν πρέπει να το σπάει αλλά να φυλάγεται στο εικονοστάσι μέχρι το επόμενο Πάσχα.
Αυτήν την ημέρα οι νοικοκυρές δεν πλένουν, δεν απλώνουν ούτε κάνουν άλλες δουλειές στο σπίτι.
Είναι αφιερωμένη στη μετάνοια, ενώ σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους για τον Ιησού με τον Μυστικό Δείπνο.
Φτάσαμε στη Μεγάλη Τετάρτη που είναι μέσο της Μεγάλης Εβδομάδας, μετά τη Μεγάλη Δευτέρα και τη Μεγάλη Τρίτη που έχουν τους δικούς τους συμβολισμούς. Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην μετάνοια, την προδοσία ενώ σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους για τον Ιησού με τον Μυστικό Δείπνο.
Τη Μεγάλη Τετάρτη, η Εκκλησία είναι ανοιχτή από το πρωί καθώς τελείται ο εσπερινός της Μεγάλης Τετάρτης και η Θεία Λειτουργία. Κατά την διάρκεια της σημερινής ημέρας αναφέρεται η μετάνοια και η μεταστροφή της πόρνης που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού, ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας, η προσευχή του Χριστού στο Όρος των Ελαίων και η προδοσία του Ιούδα.
ΤΟ STARXEIAMAS ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟΛΑ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2022! 
Η συντακτική ομάδα του Starxeiamas σας ευχαριστεί για όλη την υποστήριξή σας και σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα σε όλους με χαρούμενες στιγμές, υγεία και αισιοδοξία!
Ο ερχομός του Θεανθρώπου να φέρει ένα νέο ξεκίνημα στις ζωές όλων μας
Χρόνια πολλά!
Σήμερα το απόγευμα, στις 17:58 ώρα Ελλάδας, ο Ήλιος θα βρεθεί στο χειμερινό ηλιοστάσιο, έτσι θα ξεκινήσει και τυπικά ο φετινός χειμώνας στην Ελλάδα και γενικότερα στο βόρειο ημισφαίριο.
Η αποψινή νύχτα θα είναι η μεγαλύτερη του έτους διάρκειας περίπου 14,5 ωρών, σύμφωνα με τον Διονύση Σιμόπουλο, επίτιμο διευθυντή του Ευγενιδείου πλανηταρίου. Μάλιστα θα συμπέσει με την κορύφωση της τελευταίας βροχής διαττόντων του έτους, των Αρκτίδων.
Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ο Ήλιος φτάνει στο χαμηλότερο σημείο του κατά την μεσουράνηση και τότε διανύουμε την μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Οι ισημερίες είναι οι μέρες του έτους όπου η διάρκεια της ημέρας γίνεται ίση με την διάρκεια της νύχτας. Κάθε χρόνο συμβαίνουν δύο ισημερίες.
Τα φαινόμενα των ισημεριών και των ηλιοστασίων παρουσιάζονται σε όλους τους πλανήτες κάθε ηλιακού συστήματος, των οποίων ο άξονας περιστροφής βρίσκεται σε κλίση ως προς το επίπεδο περιφοράς γύρω από το άστρο τους. Τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες συμβαίνουν επειδή όλες οι ημέρες του έτους δεν έχουν ίση διάρκεια μεταξύ τους. Το καλοκαίρι οι μέρες είναι μεγαλύτερες και οι νύχτες μικρότερες, ενώ το αντίθετο συμβαίνει το χειμώνα, όταν οι μέρες είναι μικρότερες και οι νύχτες μεγαλύτερες. Αυτό συμβαίνει γιατί, καθώς η Γη μας περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, ο άξονας περιστροφής της παρουσιάζει κλίση προς το επίπεδο περιφοράς, περίπου 23° 26 μοιρών και το επίπεδο αυτό ονομάζεται εκλειπτική.
Ως αποτέλεσμα, της κλίσης του άξονα περιστροφής τη μισή χρονιά (από την εαρινή έως την φθινοπωρινή ισημερία - 20 Μαρτίου ως 22 Σεπτεμβρίου) το βόρειο ημισφαίριο «γέρνει» προς τον Ήλιο, με το μέγιστο να παρατηρείται περί τις 21 Ιουνίου, στο θερινό ηλιοστάσιο, ενώ την άλλη μισή χρονιά το νότιο ημισφαίριο είναι αυτό που «γέρνει» περισσότερο προς τον Ήλιο, με το μέγιστο περί τις 21 Δεκεμβρίου, στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες ορίζουν ουσιαστικά την διάρκεια των εποχών του έτους.
Σύμφωνα με τον Δ.Σιμόπουλο, το χειμερινό ηλιοστάσιο κυμαίνεται σήμερα μεταξύ της 20ής και 23ης Δεκεμβρίου, αν και η τελευταία φορά που συνέβη στις 23 Δεκεμβρίου ήταν το 1903 και η επόμενη θα είναι το 2303. Ακόμη πιο σπάνια είναι η 20ή Δεκεμβρίου, με την επόμενη να συμβαίνει το 2080. Οι διαφοροποιήσεις αυτές οφείλονται στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, του οποίου το κάθε έτος έχει 365 ημέρες, εκτός από τα δίσεκτα έτη με τις 366 μέρες τους.
Οι αρχαίοι λαοί γιόρταζαν ιδιαίτερα τις μέρες του χειμερινού ηλιοστασίου. Αυτή την παράδοση συνέχισαν οι Έλληνες με τα Κρόνια και οι Ρωμαίοι με τα Σατουρνάλια από 18 έως 24 Δεκεμβρίου και την κεντρική γιορτή της 25ης Δεκεμβρίου, την «Ημέρα της Γέννησης του Αήττητου Ήλιου», όταν εορταζόταν το γεγονός ότι ο Ήλιος άρχιζε και πάλι να ανεβαίνει στον ουρανό και να μεγαλώνουν οι μέρες. Οι πρώτοι χριστιανοί, που ήσαν εκτός νόμου στη Ρώμη και δεν μπορούσαν να συναντιούνται ή να εκκλησιάζονται μαζί, έκαναν συναντήσεις κρυφά στις κατακόμβες τους. Αποφάσισαν έτσι να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου, όταν οι Ρωμαίοι ήσαν απασχολημένοι με τις δικές τους γιορτές των Σατουρναλίων.
Γιατί όμως το χειμερινό ηλιοστάσιο δεν συμβαίνει σήμερα στις 25 Δεκεμβρίου, όπως στην εποχή του Χριστού, αλλά στις 21 Δεκεμβρίου;
Το πρόβλημα, κατά τον κ.Σιμόπουλο, αρχίζει με το Ιουλιανό Ημερολόγιο που εισήγαγε ο Ιούλιος Καίσαρ το 44 π.Χ., το οποίο είχε τις δικές του ατέλειες, γιατί έχανε μία ημέρα κάθε 128 χρόνια. Το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε θεσπίσει το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 25 Δεκεμβρίου, αλλά με την πάροδο των ετών το προστιθέμενο μικρό λάθος είχε μεταθέσει την πραγματική ημερομηνία της χειμερινής τροπής.
Έτσι το 325 μ.Χ., το έτος που έγινε η Σύνοδος της Νίκαιας, το χειμερινό ηλιοστάσιο είχε μετατεθεί και συνέβαινε στις 22 Δεκεμβρίου. Η μετάθεση όμως του χειμερινού ηλιοστασίου συνεχίστηκε χωρίς να διορθωθεί μέχρι και το έτος 1582, οπότε η χειμερινή τροπή συνέβαινε στις 12 Δεκεμβρίου. Τότε, ο Πάπας Γρηγόριος 13ος εισήγαγε μία νέα μεταρρύθμιση, γι' αυτό και το νέο ημερολόγιο, αυτό που χρησιμοποιούμε σήμερα, ονομάζεται Γρηγοριανό, και χάνει μία μόνον ημέρα στα 4.000 χρόνια. Η Γρηγοριανή μεταρρύθμιση έτρεψε τη θέση του ημερολογίου προς τα εμπρός με βάση το έτος της Συνόδου της Νικαίας κι όχι το έτος εισαγωγής του Ιουλιανού ημερολογίου, το 44 π.Χ.. Γι' αυτό και το χειμερινό ηλιοστάσιο συμβαίνει σήμερα στις 21 Δεκεμβρίου.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα τη μουσική για το Σέρπικο. Ήταν στο γραφείο του παραγωγού στο Μανχάταν, στον 16ο όροφο που είχαμε θέα τον ορίζοντα, και τότε έπαιξε το σάουντρακ. Θα μας λείψει και θα τον θυμόμαστε», με αυτά τα λόγια ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Αλ Πατσίνο λέει το δικό του «αντίο». αποχαιρετώντας τον σπουδαίο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, Μίκη Θεοδωράκη.
Ο ηθοποιός που συνδέθηκε με τον συνθέτη μέσα από την κλασική ταινία Σέρπικο, μίλησε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA.
Η ταινία που αφηγείτο τη ζωή ενός αδιάφθορου Αμερικανού αστυνομικού, του Φράνκ Σέρπικο, έγινε αφορμή για να επενδύσει με τις ξεχωριστές μουσικές του το έργο, ο Μίκης Θεοδωράκης.
«Όταν άκουσα τη μουσική του εκείνο το βράδυ… στην πραγματικότητα είπα «το ‘χει, έχει την ταινία… το »πιασε… ουάου». Αυτή είναι η ανάμνησή μου! Όπως βέβαια και η μουσική για τον Ζορμπά καθώς και για άλλα θέματα ταινιών που έγραψε στην καριέρα του. Τι χάρισμα… Θα μας λείψει και θα τον θυμόμαστε για πάντα», προσέθεσε ο Αλ Πατσίνο.
Ο διάσημος παραγωγός της ταινίας Ντίνο Ντε Λαουρέντις, κόντρα στην γνώμη του σκηνοθέτη, Σίντνει Λιούμετ ότι η ταινία μπορούσε να σταθεί χωρίς μουσική, επέμεινε και κέρδισε, με αποτέλεσμα στο τέλος η ταινία να μεγαλώσει κατά 14 λεπτά.
Ο Μίκης βλέποντας μια ημιτελή έκδοση της ταινίας, θεώρησε ότι δεν χρειαζόταν μουσική, ωστόσο ο Σίντενι Λιούμετ επέμεινε.
Τότε, ο Μίκης του έδωσε μια κασέτα από την τσέπη με την υπέροχη μελωδία του τραγουδιού «Δρόμοι παλιοί» σε στίχους του Μανώλη Αναγνωστάκη.
Έκτοτε, η μουσική αυτή συνδέθηκε με τον Φράνκ Σέρπικο και τον Αλ Πατσίνο που υποδυόταν τον αδιάφθορο αστυνομικό. Η ταινία «Σέρπικο» προβλήθηκε στους κινηματογράφους το 1973.
Σήμερα 10 Ιουνίου γιορτάζει η Νεφέλη, που ξαναγιορτάζει και στις 28 Οκτωβρίου (Αγίας Σκέπης).
Ορθόδοξος Συναξαριστής: Της Αναλήψεως, Άγιοι Αλέξανδρος και Αντωνίνα, Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Προύσας, Άγιος Νεανίσκος ο σοφότατος Μάρτυρας, Όσιος Κανίδης, Όσιοι Θεοφάνης και Πανσέμνη, Άγιος Απολλώς, Άγιος Αλέξιος επίσκοπος Βιθυνίας, Άγιος Σάββας ο Οσιομάρτυρας ο Σταγειρίτης, Όσιος Σιλουανός ο της Λαύρας Κιέβου, Εύρεση των ιερών λειψάνων του Αγίου Βασιλείου Επισκόπου Ριαζάν και Μουρώμ, Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς Μητροπολίτης Τομπόλσκ της Σιβηρίας, Σύναξη πάντων των εν Σιβηρία Αγίων
Την Τρίτη του Πάσχα 4 Μαΐου 2021, που είναι η 124η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη εκατόν εβδομήντα εννιά Οσιομαρτύρων Νταού Πεντέλης.
Επίσης, τιμάται η μνήμη του Αφροδισίου, Αντωνίνου, Αντωνίου, Λεοντίου, Μακρόβιου, Μίλδα, Ουαλεριανού και του λοιπού αγίου πλήθους των συν αυτοίς εν Σκυθουπόλει (Συρίας) μαρτυρησάντων αλλά και των οσίων Αθανασίου επισκόπου Κορίνθου, Ιλαρίου του θαυματουργού, Νικηφόρου ηγουμένου Μηδικίου και Νικηφόρου, του εν Άθω.
Ακόμη, σύμφωνα με το eortologio.net γιορτάζουν οι:
Πελαγής, Πελάγιος, Πελαγία, Πελαγούλα, Πελαγίνα, Πελαγίτσα, ΠελαγιώΙλάριος
Μελής, Μέλος, Μέλιος, Μέλας, Μέλια, Μελίτσα
Λαμπροτρίτη
Ραφαήλ, Ραφαήλος, Ραφαέλος, Ραφαέλα, Ραφαέλλα, Ραφαήλα, Ραφαηλία
Νικόλαος, Νικόλας, Νίκος, Νικολός, Νικολής, Νικολάκης, Νικολέττα, Νικολούδα, Νικολίτσα, Νικολίνα, Νικολέτα, Νικόλ
Ειρήνη, Ρένα, Ρήνα, Ρηνιώ, Ρηνούλα, Ειρήνα, Ειρήνγκω, Ρένια
Μάρκος, Μαρκούλης, Μαρκία, Μαρκούλα
Ο
χαρταετός έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο
μαθηματικός και αρχιμηχανικός Αρχύτας (440-360 π.Χ.), από τον Τάραντα
της Νότιας Ιταλίας, καλός φίλος του Πλάτωνα και οπαδός του Πυθαγόρα,
χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον χαρταετό και λέγεται ότι ήταν ο
εφευρέτης του.Και το 1752, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, διαπίστωσε με την βοήθεια ενός αετού, τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και έφτιαξε το αλεξικέραυνο.
Επίσης οι χαρταετοί ήταν κομμάτι της πίστης των λαών της ανατολής. Οι
λαοί αυτοί στόλιζαν τους χαρταετούς με ευχές και επιθυμίες, και
πετώντας τους τις έστελναν όσο πιο κοντά μπορούσαν στο θεό.
Μια πιθανή εξήγηση για το πέταγμα του χαρταετού είναι ότι συμβολίζει την ανάγκη του ανθρώπου για εξύψωση πνευματική και ψυχική.
Το βλέμμα είναι στραμμένο στον ουρανό και το σκίρτημα χαράς που νιώθουμε, όταν καταφέρνουμε να τον δούμε να πετάει ψηλά, είναι πολύ μεγάλο.
Ίσως γιατί κατά βάθος ευχόμαστε να μπορούσαμε να βρεθούμε κι εμείς μαζί του εκεί ψηλά.
Παρακάτω παρουσιάζονται χαρακτηριστικά έθιμα της Καθαρά Δευτέρας σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας:
Βόνιτσα, το έθιμο του «Αχυρένιου Γληγοράκη»
Ο Γληγοράκης λέγεται ότι ήταν ψαράς και απαρνήθηκε τη θάλασσα ψάχνοντας
τη μοίρα του στη στεριά. Οι σημερινοί ψαράδες της Βόνιτσας καταδικάζουν
αυτήν του την πράξη και κάθε τέτοια μέρα τον τιμωρούν. Φτιάχνοντας
λοιπόν έναν αχυρένιο ψαρά, τον δένουν σ’ ένα γάιδαρο και τον γυρνούν σε
όλο το χωριό. Όσο περνά η μέρα στήνουν μεγάλο γλέντι με τραγούδι και
χορό και στη συνέχεια ρίχνουν τον καημένο τον Γληγοράκη σε μια βάρκα που
φλέγεται στ’ ανοιχτά.
Ο «Βλάχικος Γάμος» της Θήβας
Το έθιμο αυτό χρονολογείται από το 1830 και έχει να κάνει με τα προξενιά
που γίνονταν τότε. Σήμερα πραγματοποιείται παραδοσιακά με το ξύρισμα
του γαμπρού και το στόλισμα της νύφης η οποία στην πραγματικότητα είναι
άνδρας! Παράλληλα όλοι οι παρευρισκόμενοι γιορτάζουν τα Κούλουμα με
σατιρικά τραγούδια και πολύ χορό.
Το έθιμο των Μουντζούρηδων στον Πολύσιτο της Βιστωνίδας.
Εδώ η προετοιμασία ξεκινά από την προηγούμενη μέρα με την παρασκευή της
παραδοσιακής Λαγάνας και το βράσιμο της φασολάδας από τις γυναίκες του
χωριού, για να προσφέρουν στους επισκέπτες τους την επόμενη μέρα. Τους
επισκέπτες τους περιμένει μια έκπληξη, αφού τους υποδέχονται δύο
μεταμφιεσμένοι οι οποίοι προσπαθούν να τους μουντζουρώσουν με την καπνιά
από το καζάνι που έβραζε η φασολάδα έτσι ώστε όλοι να γιορτάσουν την
Καθαρή Δευτέρα μασκαρεμένοι!
Το έθιμο του «Αγά» στα Μεστά της Χίου.
Το έθιμο του Αγά έχει ρίζες από την Τουρκοκρατία και μέχρι σήμερα είναι
το ίδιο διασκεδαστικό την ημέρα της Καθαρής Δευτέρας. Ο Αγάς εισβάλει
στο χωριό με τη συνοδεία του και παίρνει θέση στην κεντρική πλατεία.
Εκεί μαζεύεται ο κόσμος όπου «δικάζεται» για διάφορα παραπτώματα που του
καταλογίζονται και πληρώνει το ανάλογο πρόστιμο! Από αυτή τη διαδικασία
δε γλιτώνει κανείς από τους παρευρισκόμενους. Τα χρήματα που μαζεύονται
από τα υποτιθέμενα πρόστιμα καταλήγουν στο ταμείο του Πολιτιστικού
Συλλόγου του χωριού. Ένα πρωτότυπο έθιμο με πολύ χιούμορ και κοινωφελές
έργο παράλληλα.
Το «ξάρτυσμα» στον Πόρο
Στον Πόρο συναντάμε το «ξάρτυσμα», το καθάρισμα δηλαδή των μαγειρικών
σκευών από τα λίπη και τα υπολείμματα από το φαγοπότι της αποκριάς.
Ο Μπέης στην Αλεξανδρούπολη
Στην Αλεξανδρούπολη, ένας κάτοικος μεταμφιέζεται σε Μπέη και περιδιαβαίνει την πόλη μοιράζοντας ευχές για το καλό.
Ο χορός των Παπάδων στην Κέρκυρα
Σε πολλά χωριά της Κέρκυρας αναβιώνει ο παραδοσιακός χορός των Παπάδων.
Το χορό σέρνουν πρώτοι οι παπάδες και ακολουθούν οι γέροντες του χωριού.
Το «δικαστήριο» στην Κάρπαθο
Στο Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων στην Κάρπαθο ανταλλάσσονται
απρεπείς χειρονομίες μεταξύ των θεατών, και γι’ αυτό οδηγούνται στο
«δικαστήριο» από τους Τζαφιέδες (χωροφύλακες), προς απονομή δικαιοσύνης
από τους σεβάσμιους του νησιού.
Τα αλευρομουτζουρώματα στο Γαλαξίδι
Το έθιμο του αλευρομουτζουρώματος συναντάμε στο Γαλαξίδι, με τους
καρναβαλιστές να χορεύουν κυκλωτούς χορούς αλευρωμένοι και
μουτζουρωμένοι!
Το «γαϊτανάκι»
Σε όλη σχεδόν την Ελλάδα –και σε διάφορες παραλλαγές– το χορευτικό
δρώμενο, το λεγόμενο Γαϊτανάκι, έθιμο που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες
της Μικράς Ασίας, ξεσηκώνει μικρούς και μεγάλους.
Του Κουτρούλη ο Γάμος στη Μεθώνη
Η αναβίωση ενός πραγματικού γάμου που άφησε εποχή κατά τον 14ο αιώνα–
συντελείται κάθε Καθαροδευτέρα με έντονη σατυρική διάθεση και πειράγματα
για τη νύφη.
Αγροτικό καρναβάλι στη Νέδουσα
Η αναβίωση ενός αγροτικού καρναβαλιού στη Νέδουσα, στη νότια
Πελοπόννησο, όπου οι επισκέπτες συμμετέχουν ενεργά σε ένα αρχαίο
τελετουργικό για ευημερία και γονιμότητα.
O χαρταετός πετάει για πρώτη φορά γύρω στο 200 π.Χ στην Κίνα και τη Μαλαισία. Εκεί κατασκευάζονται οι πρώτοι χαρταετοί από μετάξι και μπαμπού και μάλιστα με τη μορφή που έχουν ως επί το πλείστον μέχρι σήμερα στις χώρες αυτές, η οποία δεν είναι αλλή από τη μορφή του δράκου.
Από την Κίνα οι χαρταετοί ταξιδεύουν στην Κορέα και την Ιαπωνία για να εμπλουτιστούς με περισσότερα σχέδια.
Γύρο στο 1400 μ.Χ οι Ευρωπαίοι εξερευνητές που ταξιδεύουν στις χώρες της Ασίας φέρνουν τους χαρταετούς στην γηραιά ήπειρο, όπου κατά τους δυο Παγκόσμιους πολέμους χρησιμοποιούνται ως συσκευές παρατήρησης.
Ο σκοπός του εθίμου στην Αρχαία Κίνα ήταν η επικοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό. Μάλιστα οι άνθρωποι πίστευαν τότε ότι όσο πιο ψηλά πετάξει ο χαρταετός τόσο πιο πιθανό ήταν ο Θεός να δει τις ευχές τους που κρεμιόντουσαν πάνω του και να τις πραγματοποιήσει!
Ο συμβολισμός του πετάγματος του χαρταετού στην ελληνική χριστιανική παράδοση είναι αρκετά συναφής, καθώς συμβολίζει το πέταγμα της ανθρώπινης ψυχής προς το Θείο.
Με άλλα λόγια θέλει να πει ότι ο προορισμός του πνεύματος του ανθρώπου είναι στον ουρανό δίπλα στον δημιουργό του. Το γεγονός δε, ότι το έθιμο γίνεται κάθε χρόνο την Καθαρά Δευτέρα κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι, καθώς πραγματοποιείται την πρώτη μέρα της Σαρακοστής, οπότε οι χριστιανοί ξεκινούν τη σωματική και πνευματική τους κάθαρση μέσω της νηστείας της Μεγάλης Σαρακοστής.
Πάντως, πέρα από τη θρησκευτική του διάσταση, ο χαρταετός στο παρελθόν είχε και άλλες χρήσεις μιας και χρησιμοποιούνταν για μετεωρολογικές προβλέψεις, για στρατιωτική κατασκοπεία, ακόμη και για μεταφορά αντικειμένων σε δυσπρόσιτες περιοχές, ενώ ο Αμερικανός εφευρέτης Βενιαμίν Φραγκλίνος ανακάλυψε το αλεξικέραυνο χάρη σε πειράματα που έκανε με έναν χαρταετό και ένα κλειδί.
Σήμερα κάθε χώρα έχει τα δικά της έθιμα γύρω από το πέταγμα του χαρταετού. Στην Κίνα θεωρείται ιεροτελεστεία από την κατασκευή του εως και το πέταγμά του και μάλιστα διοργανώνονται διαγωνισμοί κάθε χρόνο για τον καλύτερο χαρταετό. Μάλιστα, οι Κινέζοι πιστεύουν ακόμα και σήμερα ότι πετώντας τον χαρταετό διώχνουν την κακή τύχη και ότι όσο ψηλότερα φτάσει ο αετός τους, τόσο καλύτερη τύχη θα έχουν.
Στην Οσάκα της Ιαπωνίας, κάθε χρόνο, την πέμπτη ημέρα του Μαίου, οι μικροί Ιάπωνες περιμένουν το Κοντομόνο—χι ή αλλιώς τη Μέρα των Παιδιών. Εκείνη την ημέρα, οι οικογένειες που έχουν μικρούς γιους συνηθίζουν να ανεμίζουν στον κήπο πολύχρωμες κορδέλες και πελώριους χαρταετούς σε σχήμα κυπρίνου, που τους έχουν δέσει σ’ ένα μεγάλο στύλο από μπαμπού μ’ έναν ανεμόμυλο στην κορυφή του.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία, είναι η γιορτή “Basant”, η οποία πραγματοποιείται κάθε Φεβρουάριο στο Πακιστάν για την υποδοχή της άνοιξης. Επί της ουσίας στήνεται ένα μεγάλο γλέντι, το οποίο προσμένουν με μεγάλη ανυπομονησία μικροί και μεγάλοι. Σε αυτή τη γιορτή, όλοι λαχταρούν να κατακτήσουν με τον χαρταετό τους τον ουρανό, πράγμα που θα τους εξασφαλίσει η χρήση των πιο καλών υλικών, και ιδιαίτερα του ανθεκτικότερου σπάγγου, ο οποίος επικαλύπτεται με σκόνη γυαλιού. Μαζί με τα υλικά, αυτό που καθορίζει τη νίκη είναι οι επιδέξιοι χειρισμοί που γίνονται κυρίως από τις ταράτσες των σπιτιών.
Στην Ελλάδα, όπως αναφέρει το dogma.gr, οι χαρταετοί κατασκευάζονταν από παιδιά με ή χωρίς τη βοήθεια των μεγάλων με απλά υλικά όπως χαρτί, καλάμι ή λεπτό πηχάκι, σπάγγο και εφημερίδες και με περισσεύματα από τις αποκριάτικες κορδέλες.
Στην Αγγλία, ονομάζεται kite, το οποίο είναι το όνομα ενός υπέροχου πουλιού
Στην Ιαπωνία, τακο που σημαίνει χταπόδι και έχει να κάνει με τους πολλούς σπάγγους που κρέμονται από αυτόν.
Στο Μεξικό τον ονομάζουν papalote που σημαίνει πεταλούδα
Στη Γερμανία, Drachen που σημαίνει δράκος
Στην χώρα μας, πέρα από την κλασσίκη ονομασία χαρταετός, στη Θράκη τον λένε και πετάκι, ενώ στα Επτάνησα και φύσουνα.
Πηγή: in.gr
Ας κάνουμε μία αναδρομή για να ξαναθυμηθούμε τα… viral παραδοσιακά ήθη και έθιμα από όλη την Ελλάδα ανά τους αιώνες. Από τη Μακεδονία έως τη Κρήτη, παρακάτω θα δείτε κάποια από τα πιο γνωστά ελληνικά χριστουγεννιάτικα ήθη και έθιμα. Το στόλισμα του καραβιού, το τάισμα της βρύσης, η γουρουνοχαρά, το αναμμένο πουρνάρι είναι μόνο μερικά από αυτά.
Την παραμονή των Χριστουγέννων συνηθίζεται στα χωριά να κρεμούν έξω από την πόρτα των σπιτιών πλεξούδες από σκόρδα, πάνω στις οποίες καρφώνουν γαριφαλάκια για να διώξουν την κακογλωσσιά που «καρφώνει» την ευτυχία του σπιτιού τους.
Την εξώπορτα των σπιτιών κοσμεί, επίσης, ένα στεφάνι από έλατο, διακοσμημένο με χριστουγεννιάτικα στολίδια. Σύμφωνα με την παράδοση, το στεφάνι φέρνει τύχη στους ενοίκους του σπιτιού.
Ένα έθιμο που τα τελευταία χρόνια τείνει να εξαφανιστεί και τη θέση του έχει πάρει το ξένο έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Το καράβι συμβολίζει την καινούργια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Χριστού. Τα παιδιά των ναυτικών που έμεναν πίσω κατασκεύαζαν μόνα τους τα παιχνίδια τους τα οποία συνήθως ήταν καραβάκια. Το καραβάκι συμβόλιζε την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και την αγάπη τους για τη θάλασσα. Σιγά-σιγά καθιερώθηκε και το έθιμο του στολισμού του όμως λόγω του ότι ήταν συνδεδεμένο με δυσάρεστες αναμνήσεις δεν μπόρεσε να εδραιωθεί ως γιορτινό σύμβολο.
Οι κοπέλες στη Θεσσαλία, τα χαράματα των Χριστουγέννων, αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση “για να κλέψουν το άκραντο νερό” (άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ’ όλη τη διαδρομή). Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και γλυκιά να είναι και η ζωή τους.
Όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα ήταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο. Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, “κλέβουν νερό” και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.
Η προετοιμασία για το σφάξιμο του γουρουνιού γινόταν με εξαιρετική φροντίδα, ενώ επακολουθούσε γλέντι μέχρι τα ξημερώματα, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα. Τρεις-τέσσερις συγγενικές οικογένειες καθόριζαν με τη σειρά ποια ημέρα θα έσφαζε το γουρούνι της. Για κάθε σφαγή μεγάλου γουρουνιού απαιτούνταν 5-6 άνδρες, εκτός των παιδιών, που είχαν ηλικία πολλές φορές 20-25 ετών. Επειδή όμως η όλη εργασία είχε ως επακόλουθο το γλέντι και τη χαρά, γι’ αυτό και η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ως “γουρουνοχαρά ή γρουνουχαρά”.
Μετά το γδάρσιμο, αρχίζει το κόψιμο του λίπους και στην συνέχεια το κόψιμο του κρέατος σε μικρά κομμάτια. Το λίπος λιώνεται και αποθηκεύεται σε μεγάλα δοχεία λαδιού για να χρησιμοποιηθεί αφού παγώσει από τις νοικοκυρές στα φαγητά τους κατά την διάρκεια της χρονιάς. Στις περισσότερες περιοχές της Θεσσαλίας, τα γουρούνια σφάζονται την ημέρα του Αγίου Στεφάνου στις 27 Δεκεμβρίου, γι’ αυτό και η γιορτή αυτή ονομάζεται Γρουνοστέφανος.
Στη Θράκη, οι Σαρακατσάνες εξακολουθούν να ζυμώνουν την “Χριστόκλουρα”. Στρογγυλή κουλούρα με διάφορα σχέδια, που αναπαριστούν συνήθειες από το παρελθόν όπως στάνη, στρούγκα και άλλα. Της βάζουν μέλι και την τρώνε όλοι μαζί περιμένοντας την γέννηση του Χριστού.
Ένα ακόμα έθιμο της Θράκης είναι και οι “Μπαμουσιαραίοι”. Την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, δύο άντρες μεταμφιέζονται ο ένας σε Μπαμουσιαραίο και ο άλλος στην γυναίκα του. Ο Μπαμπουσιαραίος φορά μία νεροκολοκύθα στο πρόσωπο που της έχει ανοίξει τρύπες για μάτια και στόμα, προβιές προβάτων, και κρεμασμένα κουδούνια στην μέση. Οργανοπαίκτες με νταούλια, ζουρνάδες και γκάιντες τους συνοδεύουν και με την έντονη μουσική τους ξεσηκώνουν το χωριό.
Στην Μακεδονία, ο νοικοκύρης του σπιτιού διαλέγει από το χωράφι του το πιο γερό κλαδί ελιάς ή πεύκου και το τοποθετεί στο τζάκι του σπιτιού. Το ξύλο αυτό που ονομάζεται και “Χριστόξυλο” καίγεται για όλο το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων (από την μέρα δηλαδή των Χριστουγέννων μέχρι και τα Φώτα). Κατά την παράδοση το κάψιμο του Χριστόξυλου, βοηθά τον Χριστό να ζεσταίνεται στην φάτνη της Βηθλεέμ. Ο κάθε Μακεδόνας προσπαθεί να καίγεται το Χριστόξυλο του σπιτιού του μέχρι και τα Φώτα.
Ακόμα ένα έθιμο των Μακεδόνων, είναι οι “Μωμόγεροι”. Ένα είδος δηλαδή παραδοσιακού λαϊκού θεάτρου που αναβιώνει σε όλα τα χωριά όπου υπάρχουν πρόσφυγες από τον Πόντο. Οι πρωταγωνιστές αυτών των θεατρικών παραστάσεων κάνουν μιμητικές κινήσεις, ενώ τα πρόσωπά τους είναι μακιγιαρισμένα όπως το δέρμα των γερόντων. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται καθ΄όλη την διάρκεια του δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων.
Στην Πέλλα, αναβιώνει ακόμα και σήμερα το έθιμο της “Κόλιντα Μπάμπω”. Οι κάτοικοι της περιοχής το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου ανάβουν φωτιές, φωνάζοντας “Κόλιντα Μπάμπω” που σημαίνει “σφάζουν, γιαγιά”. Αυτό είναι ένα έθιμο που αναπαριστά την σφαγή των αρσενικών νηπίων από τον Ηρώδη. Έτσι η φωτιά ενημερώνει τους κατοίκους να προφυλαχθούν όχι μόνο από τον βασιλιά Ηρώδη, αλλά και από τα κακά που ίσως επιφυλάσσει η νέα χρονιά.
Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήταν νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξερό πουρνάρι κι έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές και τριξίματα και κρότους. Από τότε, λοιπόν, στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει τα χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, να κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι, ή ό,τι άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας.
Ακόμη και στα Γιάννενα το ίδιο κάνουν. Μόνο που εκεί δεν κρατούν ολόκληρο το κλαρί το πουρνάρι αναμμένο στο χέρι τους αλλά κρατούν στη χούφτα τους μια χεριά δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα, που τα πετούν στο τζάκι, μόλις μπούνε και καλημερίζουν. Κι όταν τα τα ξερά φύλλα πιάσουν φωτιά κι αρχίσουν να τρίζουν και να πετάνε σπίθες, εύχονται: «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς!»
Στην Πελοπόννησο, έχουν το σπάσιμο του ροδιού. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς ο νοικοκύρης του σπιτιού πηγαίνει στην εκκλησία κρατώντας το ρόδι του για να το “λειτουργήσει”. Μετά πηγαίνοντας στο σπίτι του, χτυπάει την πόρτα της εισόδου και ανοίγοντας του σπάει με δύναμη το ρόδι για να σκορπιστούν οι ρώγες του παντού στο σπίτι. Παράλληλα με το σπάσιμο του ροδιού, δίνουν και την ευχή: “με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος και όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη την χρονιά”.
Στην Κρήτη, έχουν σαν χριστουγεννιάτικο έθιμο το ζύμωμα του χριστουγεννιάτικου ψωμιού. Θεωρείται ολόκληρη ιεροτελεστία, και χρησιμοποιούνται τα καλύτερα υλικά για την παρασκευή του. Οι νοικοκυρές σχηματίζουν με τη μισή ζύμη, μία μεγάλη κουλούρα ενώ με την υπόλοιπη έναν σταυρό για να τη στολίσουν. Διακοσμητικά γύρω γύρω στην κουλούρα αυτή του ψωμιού, χαράζουν με μαχαίρι διάφορα σχέδια όπως καρδιές, αστεράκια, λουλούδια κ.α. Συνηθίζεται το χριστουγεννιάτικο αυτό ψωμί να κόβει ο νοικοκύρης του σπιτιού την μέρα των Χριστουγέννων και να το μοιράζει σε όλους όσοι κάθονται στο γιορτινό τραπέζι.
Αγιοβασιλιάτικα καραβάκια
Στην Χίο, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς υπάρχει ένα έθιμο, τα αγιοβασιλιάτικα καραβάκια. Σύμφωνα με αυτό, οι ενορίες κατασκευάζουν πλοία, σε σμύκρινση. Αυτά συναγωνίζονται μεταξύ τους ως προς την ποιότητα κατασκευής και ως προς την ομοιότητα με τα πραγματικά πλοία, ενώ οι ομάδες, το πλήρωμα, του κάθε πλοίου τραγουδούν κάλαντα.
Με παραδοσιακές φουφούδες και την επίσκεψη του Καππαδόκη Αη Βασίλη γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στην πόλη της Καβάλας.Το εμπορικό κέντρο της πόλης την παραμονή των Χριστουγέννων θυμίζει μια μεγάλη ψησταριά. Στους περισσότερους πεζόδρομους, αλλά και στα πεζοδρόμια, οι έμποροι στήνουν υπαίθριες ψησταριές, τις λεγόμενες φουφούδες και προσφέρουν σε όλους τους περαστικούς ψητά κρέατα και ντόπιο κόκκινο κρασί. Οι παραδοσιακές φουφούδες στήνονται ξανά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αυτή τη φορά σε μεγαλύτερη έκταση και από νωρίς το μεσημέρι στήνεται μεγάλη γιορτή με άφθονο κρασί ορχήστρες και υπαίθριες ψησταριές για την υποδοχή του νέου χρόνου πολύ πριν από τα μεσάνυχτα.Από την παραμονή των Χριστουγέννων ένα ακόμη έθιμο αναβιώνει στην πόλη και συγκεκριμένα στην περιοχή της Νέας Καρβάλης. Πρόκειται για την επίσκεψη του Καππαδόκη Άη Βασίλη που ολοκλήρωσε το μεγάλο του ταξίδι από την Καισάρεια φθάνοντας στο λαογραφικό χωριό «Ακόντισμα», όπου θα παραμείνει μέχρι την τελευταία μέρα του έτους.
Στην σπηλιά του Αι-Γιάννη στην Μαραθοκεφάλα την παραμονή των Χριστουγέννων τελείται Αρχιερατική θεία λειτουργία. Η αναπαράσταση της φάτνης όπου γεννήθηκε ο Χρηστός με πρόβατα, βοσκούς φωτιές σήμαντρα και το αστέρι να λάμπει στην κορυφή της σπηλιάς δίνουν ιδιαίτερο χρώμα. Παλιότερα, από την παραμονή των Χριστουγέννων οι γεωργοί οι βοσκοί και οι ναυτικοί έλεγαν «πώς παλεύουν οι καιροί, και οι αέρηδες ποιος θα γεννηθεί και ποιος θα βαπτισθεί». Όποιος γεννηθεί όποιος δηλαδή υπερισχύσει και βγει νικητής την ημέρα των Χριστουγέννων, αυτός θα υπερισχύσει μέχρι και τα Φώτα αλλά και ολόκληρο τον καινούργιο χρόνο. Πιο παλιά το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων έκοβαν κλαδιά και βλαστούς οι νοικοκυρές και τα πήγαιναν στο σπίτι. Τα έβαζαν σε ποτήρι με νερό και προσμονούσαν να ανθίσουν.
Η τοποθέτηση του εορτασμού των Χριστουγέννων την 25η Δεκεμβρίου προέκυψε κατόπιν σχετικού προβληματισμού, καθώς η ακριβής ημέρα της γέννησης του Χριστού δεν μας είναι γνωστή από τα Ευαγγέλια. Βέβαια, η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας, όπως και στην εορτή των Θεοφανίων, κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν.
Η 25η Δεκεμβρίου ήταν κατά το νέο τότε, ημερολόγιο η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου. Αυτή την ημέρα οι εθνικοί γιόρταζαν την γενέθλια ημέρα του αήττητου ήλιου, την αύξηση δηλαδή της ημέρας, την νίκη του φωτός κατά του σκότους. Τελικά, στην παγανιστική αυτή εορτή η χριστιανική Εκκλησία αντέταξε την γέννηση του αληθινού φωτός του Χριστού.
Διαβάστε αναλυτικά στο dogma.gr
Ένα αρκετά συνηθισμένο λάθος είναι να λέμε και να γράφουμε τον δέκατο μήνα του ημερολογίου ως «Οκτώμβριο» αντί για το ορθό που είναι Οκτώβριο.
Γιατί ο Οκτώβριος γιατί δεν έχει μ, όπως οι μήνες μήνες Σεπτέμβριος, Νοέμβριος και Δεκέμβριος; Ποια είναι η εξήγηση που κρύβεται πίσω από αυτή τη διαφοροποίηση;
Η απάντηση βρίσκεται στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, το οποίο και έχουμε δανειστεί αυτούσιο.
Παλιά το ημερολόγιο είχε 10 μήνες, καθώς απουσίαζαν οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος, οι οποίοι προστέθηκαν αργότερα, με το νέο έτος να ξεκινά από τον Μάρτιο.
Διαβάστε αναλυτικά στο dogma.gr
Στο… πνεύμα του κορωνοϊού, με περιορισμούς και τηρώντας τα μέτρα που έχουν επιβληθεί για την αποφυγή διάδοσης του ιού πραγματοποιείται σήμερα, ανήμερα Δεκαπενταύγουστου ο εορτασμός της «Παναγίας Σουμελά».
Η «Παναγιά των Ποντίων» θα τιμηθεί με τη χρήση μασκών, θερμομέτρων και αντισηπτικών, με τους διοργανωτές το τελευταίο διάστημα να εργάζονται πυρετωδώς ώστε να τηρηθούν οι αποστάσεις εντός και εκτός της Ιεράς Μονής, όπως αναφέρει η «Μακεδονία της Κυριακής». Φέτος δεν θα πραγματοποιηθούν λιτανείες, ούτε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ενώ εκτιμάται πως ο αριθμός των πιστών που θα επισκεφτεί το Ιερό Προσκύνημα το τελευταίο διήμερο θα είναι στα περσινά επίπεδα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Σωματείου «Παναγία Σουμελά», Γιώργο Τανιμανίδη, που μίλησε στη «ΜτΚ» φέτος θα «υιοθετήσουμε ένα σύνθημα που ακούστηκε πρόσφατα στο πρόσφατο 22ο Συναπάντημα Νεολαίας Ποντιακών Σωματείων που πραγματοποιήθηκε στην ‘Παναγία Σουμελά’. Όπως είπαν και οι νέοι μας: Με μάσκες, γάντια και αντισηπτικά τίποτα εμάς δεν μας σταματά. Έτσι κι εμείς. Θα γιορτάσουμε την Παναγιά μας τηρώντας όλα τα προβλεπόμενα μέτρα που ορίστηκαν από την πολιτεία και τους ειδικούς, προκειμένου να μην υπάρξει διασπορά του κορονοϊού» υποστηρίζει ο κ. Τανιμανίδης.
Φέτος λοιπόν, ο διήμερος εορτασμός (χθες Παρασκευή παραμονή και σήμερα Σάββατο ανήμερα) περιλαμβάνει θερμομετρήσεις εκείνων που εισέρχονται στην Ιερά Μονή. Επίσης υποχρεωτικά, όπως λέει ο κ. Τανιμανίδης όσοι θελήσουν να εισέλθουν στην Μονή θα πρέπει να φορούν μάσκες, ενώ κατά την είσοδό τους οι πιστοί θα παραλαμβάνουν αριθμημένες κάρτες, προκειμένου οι διοργανωτές με τη βοήθεια περίπου τριάντα εθελοντών να ελέγχουν ανά πάσα ώρα και στιγμή ότι εντός της Μονής βρίσκονται 100 άτομα. «Οι πιστοί θα εισέρχονται από μία πόρτα. Όσοι επιθυμούν να προσκυνήσουν να οδηγούνται στη δεξιά και την αριστερή πτέρυγα. Θα πατούν πάνω σε σημάδια που έχουν τοποθετηθεί στο δάπεδο προκειμένου να τηρούμε τις αναγκαίες και απαραίτητες αποστάσεις μεταξύ μας, θα προσκυνούν και στη συνέχεια θα εξέρχονται της Μονής από άλλη πόρτα. Ένας θα βγαίνει, ένας θα μπαίνει, ώστε πάντα μέσα στην Παναγία Σουμελά να βρίσκονται 100 άτομα» υποστηρίζει ο κ. Τανιμανίδης.
Συνεχείς απολυμάνσεις
Σύμφωνα με τους διοργανωτές οι πιστοί πρέπει να φορούν μάσκα. Κατά τη διάρκεια του προσκυνήματος στην εικόνα της «Παναγίας των Ποντίων», όπως αποκαλείται η «Παναγία Σουμελά» θα υπάρχουν δεξιά και αριστερά της εικόνας συνεργάτες και στελέχη του Σωματείου που θα απολυμαίνουν με αντισηπτικό τόσο την εικόνα όσο και τους κοινόχρηστους χώρους. Στο εξωτερικό της Ιεράς Μονής ενδεχομένως να τοποθετηθούν περί τις τετρακόσιες καρέκλες σε απόσταση 1,5 με 2 μέτρων η μία από την άλλη για τους πιστούς.
Στο σημείο θα βρίσκονται εκτός από τους πιστούς, τους διοργανωτές και τους εθελοντές που εργάζονται για την επιτυχή διοργάνωση των φετινών εορτασμών υπάλληλοι security αλλά και περίπου τριάντα αστυνομικοί που θα επιτηρούν την τήρηση των μέτρων. «Προστατεύουμε τον εαυτό μας, προστατεύουμε τον διπλανό μας, προστατεύουμε την πατρίδα μας» υπογραμμίζει με νόημα ο κ. Τανιμανίδης. Λόγω της πανδημίας φέτος επιτράπηκε η δραστηριοποίηση μόλις οκτώ μικροπωλητών, την ώρα που κάθε χρόνο στους εξωτερικούς χώρους του Πανελλήνιου Ιερού Προσκυνήματος δραστηριοποιούνται περισσότεροι από 150.
Σύμφωνα με τους διοργανωτές και με βάση το πρόγραμμα της 1608ης Πανήγυρης της «Παναγία Σουμελά» δεν επιτρέπονται κατασκηνώσεις εντός του χώρου του Ιερού Προσκυνήματος, μετά και από σχετική απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής. Επίσης, δεν θα πραγματοποιηθούν οι προγραμματισμένες λιτανείες κατά τον παραδοσιακό τρόπο, ούτε θα γίνουν οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις (χοροί και συναυλίες). Κατά την έξοδο προς το μνημείο του Αλεξάνδρου Υψηλάντη για την κατάθεση στεφάνων δεν θα ακολουθήσει το πλήθος των προσκυνητών, αλλά θα πορευτούν μόνο οι Αρχιερείς, οι εκπρόσωποι των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής του Πανελληνίου Προσκυνήματος.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα χθες το πρωί τελέστηκε η Θεία λειτουργία και η προσκύνηση της Ιεράς Εικόνας της Παναγία Σουμελά, ενώ το απόγευμα τελέστηκε ο Εσπερινός. Σήμερα, θα πραγματοποιηθεί η Θεία Λειτουργία στο μικρό ναό και θα ακολουθήσει ο όρθρος και το πανηγυρικό αρχιερατικό συλλείτουργο, προεξάρχοντος του μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ.κ. Παντελεήμονος, παρουσία εκπροσώπων της πολιτείας, του κλήρου, των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, ποντιακών σωματείων, κ.ά.
Το απόγευμα θα ψαλλεί ο μεθεόρτιος πανηγυρικός εσπερινός και θα ακολουθήσει προσκύνηση της εικόνας. Τέλος, αύριο Κυριακή θα γίνει αρχιερατικό συλλείτουργο και μνημόσυνο των κτητόρων, με επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφανιών.
Όπως λέει στη «ΜτΚ» ο Διευθυντής του Ιερού Προσκυνήματος, Αντώνης Δάλλας ο φετινός Δεκαπενταύγουστος θα είναι διαφορετικός λόγω του κορονοϊού. Ο ίδιος πάντως εκτιμά πως η μείωση των επισκεπτών σε σχέση με πέρσι θα είναι της τάξης του 10%-15% και πως συνολικά ο αριθμός των πιστών θα ανέλθει σε 10.000-15.000.
Powered By Blogger Widgets
