Βακτήριο… ουρολοίμωξης καθαρίζει γλυπτά του Μιχαήλ Αγγελου

 

Οι συντηρητές τέχνης έχουν στις μέρες μας στη διάθεσή τους πολύ περισσότερα τεχνολογικά μέσα και βοηθήματα, έτσι ώστε να κρατούν την πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας σε καλή κατάσταση για τις επόμενες γενιές. Η τεχνολογία ωστόσο πρέπει μερικές φορές να κάνει πίσω για πιο… ανορθόδοξες λύσεις, όπως αυτή που εφάρμοσαν Ιταλοί ειδικοί στην συντήρηση ενός περίφημου παρεκκλησίου των Μεδίκων στην Φλωρεντία, με έργα δημιουργημένα από τον Μιχαήλ Αγγελο. 

Η πανίσχυρη οικογένεια των Μεδίκων ανέθεσε το 1520 στον σπουδαίο καλλιτέχνη την δημιουργία του παρεκκλησίου, το οποίο θα λειτουργούσε ταυτόχρονα ως χώρος ενταφιασμού για μερικά από τα επιφανή μέλη της· συγκεκριμένα του δούκα Τζουλιάνο ντι Λορέντσο και του δούκα Λορέντσο ντι Πιέρο, οι οποίοι απεικονίστηκαν σε γλυπτά από τον Μιχαήλ Αγγελο, μαζί με τέσσερις αλληγορικές φιγούρες που αναπαριστούν τις ώρες της ημέρας και την Παναγία με το Θείο Βρέφος. 

Οι συντηρητές ανέλαβαν να καθαρίσουν το μνημείο και να το παρουσιάσουν εκ νέου στο κοινό με αφορμή της 545η επέτειο από την γέννηση του μεγάλου αναγεννησιακού δασκάλου, ωστόσο έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια δουλειάς, υπήρχαν ακόμα λεκέδες αδύνατον να καθαριστούν πάνω στο λευκό μάρμαρο. Το βασικό πρόβλημα ήταν σε μια από τις σαρκοφάγους, της οποίας ο… ένοικος δεν είχε πρώτα αποτεφρωθεί, όπως ήταν το έθιμο της εποχής για τα μέλη των Μεδίκων, με αποτέλεσμα η διαδικασία αποσύνθεσης να βλάψει το ντελικάτο έργο του γλύπτη. 

Κάπου εκεί οι συντηρητές αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν ειδικά στελέχη βακτηρίων, τα οποία είχε ήδη αποδειχθεί στο εργαστήριο πως μπορεί να αποδειχθούν πολύ αποτελεσματικά στο καθάρισμα τέτοιου είδους λεκέδων. Πράγματι την λύση έδωσε το Serratia ficaria, βακτήριο που προκαλεί… ουρολοίμωξη, το οποίο κατάφερε να αφαιρέσει την βρωμιά μόλις σε δύο ημέρες. 

Η ιστορικός τέχνης και υπεύθυνη του πρότζεκτ, Μόνικα Μπιέτι, δήλωσε σχετικά: «Η αποκατάσταση ενός από τα πιο συμβολικά πολιτισμικά μνημεία, απαίτησε γνώση, εμπειρία και επιστήμη, σε συνδυασμό με ευαισθησία και εφευρετικότητα».

Με πληροφορίες από theguardian.com

Περισσότερα

Τα πέντε κτίσματα που μας αποκαλύπτουν την ιστορία της ανθρωπότητας

 

την ιστορία της ανθρωπότητας

Παρθενώνας, Κολοσσαίο, Πυραμίδες της Γκίζας, Μέγα Σινικό Τείχος, Πομπηία. Αυτά είναι μερικά από τα σημαντικότερα αριστουργήματα που «ξετυλίγουν» την ιστορία της ανθρωπότητας.

Πρόκειται για επιβλητικά μνημεία, μέσα από τα οποία έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε καλύτερα το παρελθόν μας, να έρθουμε σε μία βαθύτερη σύνδεση με τους προγόνους μας και να πραγματοποιήσουμε ένα νοητό «ταξίδι» στον χρόνο.

Παρόλα αυτά, ακόμη και αν τα παραπάνω παραδείγματα αποτελούν μερικά από τα δημοφιλέστερα ιστορικά μέρη που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος, υπάρχουν κάποια άλλα, τα οποία έχουν καταφέρει να παραμείνουν στην ίδια θέση εδώ και χιλιάδες αιώνες, διανύοντας μία παράλληλη πορεία με την ιστορία της ανθρωπότητας.

Παρακάτω, λοιπόν, έχουμε συγκεντρώσει μία λίστα με τα πέντε πιο παλιά κτίσματα όλων των εποχών, τα οποία μπορεί να μην αποτελούν πόλους έλξης τουριστών όμως, είναι εκείνα που έχουν συνδεθεί με τα πρώτα βήματα του ανθρώπου πάνω στη Γη.

Sechin Bajo, Περού

Τo Sechin Bajo (Σεχίν Μπατζό) απέχει 330 χιλιόμετρα από τη Λίμα του Περού και αποτελεί μέρος του Cerro Sechín. Είναι ένας μεγάλος αρχαιολογικός χώρος 91 τετραγωνικών στρεμμάτων, που αποτελείται κυρίως από ερείπια και ο οποίος βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Σεχίν. Το συγκεκριμένο μέρος είναι ένα σχετικά πρόσφατο εύρημα, το οποίο ανακαλύφθηκε το 2008 από μία ομάδα Γερμανών και Περουβιανών αρχαιολόγων, με επικεφαλής τον Peter Fuchs. Σήμερα θεωρείται ως ο παλαιότερος αστικός χώρος στη Νότια Αμερική, ο οποίος χρονολογείται από το 3500 π.Χ. έως το 1300 π.Χ, ενώ περιλαμβάνει τρία μεγάλα κτήρια, τα οποία κατασκευάστηκαν σε διαφορετικές περιόδους και οδηγούν σε μία μεγάλη βαθουλωτή, κυκλική πλατεία.

Sechin Bajo The Location of the Oldest Man-Made Structure

Πυραμίδα του Djoser, Αίγυπτος

Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η Πυραμίδα του Djoser (Φαραώ Ζοζέρ) είναι η πρώτη πυραμίδα που κατασκευάστηκε από τους Αιγυπτίους και χρονολογείται περίπου στο 2650 π.Χ. Αποτελεί μέρος της νεκρόπολης της Σακκάρα και βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Νείλου. Έπειτα από μελέτες εικάζεται πως πρόκειται για ένα σχέδιο του αρχαίου σοφού, φιλοσόφου και αρχιτέκτονα Ιμχοτέπ, ενός προσώπου που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν υπήρξε ή όχι. Η πυραμίδα είναι κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο, φτάνει τα 62 μέτρα σε ύψος και περιβάλλεται από έναν ορθογώνιο τοίχο, μέσα στον οποίο υπάρχουν πολλά μικρότερα ιερά και αυλές. Από το 1979 αποτελεί ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.

The Inventor of the First Pyramid | Lost Treasures of Egypt

Dolmen de Bagneux, Γαλλία

Το Dolmen de Bagneux, όπως αποκαλύπτει και η ονομασία του, είναι ένα μεγαλιθικό μνημείο που βρίσκεται στη Γαλλία και χρονολογείται περίπου το 3000 π.Χ. Όπως όλα τα ντολμέν της ίδια περιόδου, αποτελείται από δύο κάθετα μενίρ, τα οποία στηρίζουν μία ή περισσότερες επίπεδες, οριζόντιες πλάκες και σχηματίζουν έναν νεκρικό θάλαμο. Έχει ύψος 18 μέτρα και μάκρος 23 μέτρα, ενώ υπολογίζεται πως ο ατόφιος μονόλιθος που σκεπάζει το κτίσμα, έχει βάρος που ξεπερνά τους 80 τόνους! Το συγκεκριμένο μεγαλιθικό μνημείο βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Σομίρ, πλησίον του ποταμού Λίγηρα και παρότι βρίσκεται σε μία περιοχή που ανήκει σε κάποιον ιδιώτη, υπάρχουν πολλοί επισκέπτες που σπεύδουν να θαυμάσουν από κοντά το μεγαλύτερο ντολμέν της Ευρώπης.

Shahr-e Sukhteh, Ιράν

Το Shahr-e Sukhteh ή αλλιώς, η «καμένη πόλη» του Ιράν, αποτελεί έναν αρχαιολογικό χώρο έκτασης 151 στρεμμάτων, κοντά στην όχθη του ποταμού Χελμάντ, παράλληλα με τον σημερινό αυτοκινητόδρομο Ζαχεντάν-Ζαμπόλ. Ανακαλύφθηκε από τους αρχαιολόγους το 1967, ενώ η δημιουργία του χρονολογείται από την περίοδο της Εποχής του Χαλκού, δηλαδή το 3200 π.Χ. Την ονομασία Shahr-e Sukhteh, δηλαδή «καμένη πόλη», την πήρε εξαιτίας της μεγάλης ποσότητας στάχτης που την είχε καλύψει. Και παρότι αρκετός κόσμος πιστεύει πως κάποια καταστροφική πυρκαγιά ήταν ο λόγος που προκάλεσε την εγκατάλειψή της, στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής και της έντονης ξηρασίας που τελικά ερήμωσε την περιοχή. Τα χρόνια της άνθησής της, η πόλη Shahr-e Sukhteh αποτέλεσε σημαντικό εμπορικό κόμβο για το Ιράν και τη Μεσοποταμία.

Knap of Howar, Σκωτία

Το Knap of Howar βρίσκεται στο νησί Papa Westray της Σκωτίας και θεωρείται πως είναι το παλαιότερο πέτρινο σπίτι στη βορειοδυτική Ευρώπη. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η κατασκευή του χρονολογείται ανάμεσα στο 3700 και το 2800 π.Χ. και στο παρελθόν αποτελούσε αγροτική κατοικία, αφού τα στοιχεία δείχνουν πως οι κάτοικοί του φιλοξενούσαν πρόβατα και καλλιεργούσαν κριθάρι και σιτάρι. Το κτίσμα δεν έχει παράθυρα, αποτελείται από δύο μικρότερα ορθογώνια κτήρια με παχιά τοιχώματα ύψους 1,6 μέτρων και χαμηλές πόρτες, τα οποία συνδέονταν με ένα μικρό πέρασμα και είχαν θέα στη θάλασσα. Και τα δύο κτήρια είχαν μία οπή στην οροφή, ώστε να βγαίνει ο καπνός από τη φωτιά που άναβαν οι κάτοικοι για να ζεσταθούν.

Σίγουρα, η λίστα με τα παλαιότερα κτίσματα όλων των εποχών, δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχουν πολλά ακόμη σημεία στον παγκόσμιο χάρτη, γνωστά ή άγνωστα μέρη στον κόσμο, τα οποία μπορούν να μας αποκαλύψουν πολλά για την ιστορία της ανθρωπότητας.

https://www.newsbomb.gr

Περισσότερα

Independent – Απομονωμένη κοινότητα μιλά ακόμα τα Romeyka στα βάθη της Τουρκίας

 

Στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στην Τουρκία, μία απομονωμένη κοινότητα μιλάει μέχρι και σήμερα τη διάλεκτο Romeyka (Ρωμέϊκα), που θυμίζει τα αρχαία ελληνικά.

Ποικιλία από ποντιακά

Οι γλωσσολόγοι διαπίστωσαν πως πρόκειται για ποικιλία από ποντιακά, με δομικές ομοιότητες ως προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, οι οποίες όμως δεν παρατηρούνται στα νέα ελληνικά.

Τα παραπάνω στοιχεία δημοσιεύτηκαν στη βρετανική εφημερίδα Independent.

Η κοινότητα των 5000 ατόμων ζει σε σύμπλεγμα χωριών κοντά στην Τραπεζούντα, όπου κάποτε βρισκόταν η περιοχή του αρχαίου Πόντου.

Μιας ελληνικής αποικίας όπου ο Ιάσωνας και οι Αργοναύτες, σύμφωνα με τον μύθο, επισκέφθηκαν κατά τη διάρκεια του επικού ταξιδιού τους από τη Θεσσαλία για την ανεύρεση του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Κολχίδα (τη σημερινή Γεωργία).

Η κοντινότερη στα αρχαία ελληνικά

Στην κοινότητα αυτή οι άνθρωποι μιλούν τα «Ρωμέϊκα», διάλεκτο που οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι είναι η κοντινότερη ζωντανή γλώσσα στα αρχαία ελληνικά, η οποία μπορεί να προσφέρει πρωτοφανή οπτική γωνία της γλώσσας του Σωκράτη και του Πλάτωνα και πως αυτή εξελίχθηκε.

Η Δρ. Ιωάννα Σιταρίδου, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, σημειώνει:

«Τα Ρωμέϊκα διατηρούν έναν εντυπωσιακό αριθμό γραμματικών γνωρισμάτων, τα οποία προσθέτουν ένα αρχαίο ελληνικό άρωμα στη δομή της διαλέκτου.

»Τα χαρακτηριστικά αυτά έχουν εξαφανισθεί τελείως από άλλες μοντέρνες παραλλαγές της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας.

«Η χρήση του απαρεμφάτου έχει χαθεί σε όλες τις άλλες γνωστές ελληνικές διαλέκτους σήμερα. Π.χ. οι ομιλητές των νέων ελληνικών θα έλεγαν “Δεν μπορούσα να πάω” αντί “Δεν μπορούσα πηγαίνειν”.

»Αλλά στα Romeyka, όχι μόνο διατηρείται το απαρέμφατο, αλλά συναντάμε ιδιόρρυθμες απαρεμφατικές δομές, οι οποίες δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ, παρά μόνο στις λατινικές γλώσσες».

Γλώσσα κληρονομιάς

Μελέτες της γραμματικής της Romeyka έδειξαν ότι μοιράζεται εντυπωσιακό αριθμό ομοιοτήτων με τη δημώδη κοινή των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, η οποία ομιλούνταν κατά την ελληνική επιρροή σε όλη τη Μικρά Ασία μεταξύ του 4ου αιώνα. π.Χ. και του 4ου αιώνα μ.Χ..

Το λεξιλόγιο της Romeyka έχει επίσης πολλούς παραλληλισμούς με την αρχαία γλώσσα. Τα Ρωμέϊκα θεωρούνται περισσότερο γλώσσα κληρονομιάς παρά ομιλούμενη γλώσσα.

Τα επαναλαμβανόμενα κύματα μετανάστευσης, η κυρίαρχη επιρροή της πλειονότητας στην Τουρκία και η απόλυτη απουσία της Romeyka από την κοινή γνώμη της χώρας, την έχουν τοποθετήσει στην παγκόσμια λίστα των υπό εξαφάνιση γλωσσών.

Η Δρ. Σιταρίδου επισημαίνει:

«Με μόλις 5000 άτομα να παραμένουν στη περιοχή, τα Ρωμέϊκα θεωρούνται περισσότερο μια γλώσσα κληρονομιάς, παρά μια ομιλούμενη γλώσσα. Με την εξαφάνισή της θα χαθεί μια μοναδική ευκαιρία να ξεκλειδώσουμε την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας».

Οι ομιλητές της Romeyka

Οι χωρικοί που μιλούν Ρωμέϊκα, η οποία δεν έχει γραπτή μορφή, παρουσιάζουν άλλα σημάδια γεωγραφικής και πολιτισμικής απομόνωσης.

Σπανίως παντρεύονται εκτός της κοινότητάς τους και παίζουν την παραδοσιακή τους μουσική με ειδικό όργανο, τη λύρα.

Οι ομιλητές της Romeyka σήμερα είναι ευσεβείς μουσουλμάνοι, που τους επιτράπηκε να παραμείνουν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή χριστιανικών και μουσουλμανικών πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Η μουσική τους είναι χαρακτηριστική και δεν μπορεί να μπερδευτεί με τίποτα άλλο. Είναι πραγματικά μοναδική για τους ομιλητές της Romeyka.

Δύο ερμηνείες

Μια πιθανότητα είναι ότι οι σημερινοί ομιλητές της Romeyka είναι οι άμεσοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων που έζησαν στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας για χιλιάδες χρόνια.

Ισως από τον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ. όταν η περιοχή κατοικήθηκε για πρώτη φορά.

Αλλά είναι επίσης πιθανό, να πρόκειται για απογόνους γηγενών πληθυσμών ή φυλής μεταναστών, οι οποίοι ενθαρρύνθηκαν ή αναγκάστηκαν να μιλήσουν τη γλώσσα των αρχαίων ελλήνων εποίκων.

in.gr

Περισσότερα

Πρωτοχρονιά – Τα πιο περίεργα έθιμα στον κόσμο

 

Μπορεί το σπάσιμο των πιάτων να είναι συνυφασμένο στην Ελλάδα με την εποχή που τα νυχτερινά κέντρα κρατούσαν τα «σκήπτρα» της διασκέδασης, στη Δανία, όμως, το σπάσιμο των πιάτων δεν συμβολίζει το γλέντι και το ξεφάντωμα, αλλά την καλή τύχη!

Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, Δανοί σπάνε παλιά ή αχρησιμοποίητα πιάτα στο κατώφλι του δικού τους σπιτιού ή φίλων τους, για καλοτυχία. Μάλιστα, λέγεται ότι όσο περισσότερα σπασμένα πιάτα βρει κάποιος έξω από την πόρτα του την Πρωτοχρονιά, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η τύχη του! Όσοι δε από τους Δανούς δεν… σπάνε πιάτα, ανεβαίνουν σε καρέκλες τα μεσάνυχτα και πηδούν απ’ αυτές καθώς πιστεύουν ότι το άλμα στον Ιανουάριο, τον πρώτο μήνα του νέου έτους, θα εξαφανίσει την κακοτυχία και θα φέρει τύχη.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ «αλίευσε» από το διαδίκτυο περίεργα έθιμα, όπως το παραπάνω, που συνοδεύουν τον ερχομό του νέου έτους σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, με κοινό παρονομαστή την αναζήτηση των ανθρώπων ν’ αφήσουν πίσω ό,τι τους παίδεψε τον χρόνο που φεύγει και να υποδεχθούν με τύχη το νέο έτος.

Στην Ιταλία

Στον νότο της Ιταλίας, ξορκίζουν το κακό του έτους που φεύγει πετώντας από τα παράθυρα παλιά κατσαρολικά, ρούχα ή άλλα ανεπιθύμητα αντικείμενα, μια πρακτική που φαίνεται να προτιμούν και στην Αργεντινή, στην πιο… ελαφριά ωστόσο έκδοσή της καθώς παλιά έγγραφα και χαρτιά χωρίς καμιά αξία πλέον για τον ιδιοκτήτη τους είναι αυτά που εκτοξεύονται σαν άλλο κομφετί από τα ανοιχτά παράθυρα, σε μια συμβολική κίνηση που δείχνει ότι κάποιος αφήνει πίσω του το παρελθόν.

Στη Σκωτία

Αν είσαι μελαχρινός κι έχεις στο… δισάκι σου ως δώρα νομίσματα (ή ένα κομμάτι μαύρο κάρβουνο κατά μια άλλη εκδοχή), ψωμί (συνήθως με σταφίδες) και …φυσικά ουίσκι, τότε είσαι σίγουρα ευπρόσδεκτος να κάνεις ποδαρικό για το νέο έτος σ’ ένα σκωτσέζικο νοικοκυριό.

Η παράδοση θέλει τους Σκωτσέζους να δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στο ποιος θα περάσει το κατώφλι τους πρώτος μετά την αλλαγή του έτους και πιστεύουν πως ένα άτομο με τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι οιωνός καλής τύχης. Όπως αναφέρουν σχετικά δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, δεν αποκλείεται αυτή η προτίμησή τους να συνδέεται με την εποχή των Βίκινγκ, όταν οι ξανθοί ξένοι το μόνο… δώρο που έφερναν ήταν προβλήματα.

Στην Ιρλανδία

Από την άλλη, αν είσαι γυναίκα μόνη, ζεις στην Ιρλανδία και θέλεις να βρεις τον έρωτα της ζωής σου δεν έχεις παρά να κοιμηθείς με μερικά κλαδάκια γκι κάτω από το μαξιλάρι σου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Στην Ισπανία

Στην Ισπανία, το πιο περιζήτητο φρούτο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς -την παλιά νύχτα, όπως την αποκαλούν (La Noche vieja)- είναι το σταφύλι, αφού το έθιμο θέλει τους Ισπανούς να τρώνε δώδεκα ρώγες (las doce uvas de la suerte) -αντίστοιχες με το κάθε ένα από τα χτυπήματα του ρολογιού (συνήθως στην κεντρική πλατεία των πόλεων), όταν θα σημάνει μεσάνυχτα.

Μάλιστα, όσοι δεν προλάβουν να φάνε τον σωστό αριθμό κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με κακοτυχία το νέο έτος γι’ αυτό και κάποιοι κάνουν… εξάσκηση ώστε να είναι «ετοιμοπόλεμοι» την κατάλληλη ώρα. Λέγεται ότι πρόκειται για ένα έθιμο, οι ρίζες του οποίου εντοπίζονται στις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν το 1909 οι αγρότες στο Αλικάντε επεξεργάζονταν τρόπους να πουλήσουν τη σοδειά σταφυλιών, που ήταν ιδιαίτερα πλούσια εκείνη τη χρονιά.

Στην Τσεχία

Από την άλλη, στην Τσεχία προτιμούν τα φρούτα εποχής και γι’ αυτόν τον λόγο αναζητούν την τύχη τους σ’ ένα μήλο! Το κόβουν στη μέση κι αν το σχήμα στο εσωτερικό του προσομοιάζει σε σταυρό είναι προμήνυμα για μπελάδες στο νέο έτος, αν πάλι θυμίζει αστέρι μπορούν να είναι αισιόδοξοι ότι θα βρουν τη χαρά.

Στη Νότια Αμερική

Σε χώρες της Νοτίου Αμερικής, όπως το Μεξικό, η Βολιβία και η Βραζιλία, η τύχη ενός ατόμου στη νέα χρονιά φαίνεται να καθορίζεται από το χρώμα των εσωρούχων που θα επιλέξει για την υποδοχή της. Ή τουλάχιστον έτσι θέλει το έθιμο… Αυτοί που ψάχνουν την αγάπη λέγεται ότι επιλέγουν το κόκκινο χρώμα, ενώ όσοι προτιμούν τον πλούτο «ψηφίζουν» κίτρινο. Όσοι πάλι βάζουν την ειρήνη πάνω από το χρήμα και την αγάπη θα πρέπει να ντυθούν στα λευκά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Περισσότερα

Οι Βίκινγκς είχαν φθάσει στην Αμερική από το 1021 μΧ, σύμφωνα με νέες επιστημονικές εκτιμήσεις

 

Ο Κολόμβος δεν ήταν σίγουρα ο πρώτος Ευρωπαίος που διέσχισε τον Ατλαντικό και έφθασε στην Αμερική.

Οι Σκανδιναβοί Βίκινγκς είχαν διασχίσει τον Ατλαντικό και είχαν «κατακτήσει» την Αμερική τουλάχιστον από το 1021 μΧ, δηλαδή ακριβώς πριν 1.000 χρόνια και περίπου 4,5 αιώνες νωρίτερα από ό,τι την ανακάλυψε ο Κολόμβος.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας επιστημονικής έρευνας, η οποία βασίζεται στη χρονολόγηση αντικειμένων από ξύλο που βρέθηκαν σε αρχαιολογική τοποθεσία της Νέας Γης στον ανατολικό Καναδά. Πρόκειται για την αρχαιότερη ημερομηνία που πλέον μπορεί να βεβαιωθεί επιστημονικά η ευρωπαϊκή παρουσία σε αμερικανικό έδαφος.

Είναι γνωστό ότι οι Βίκινγκς έκαναν μεγάλα θαλασσινά ταξίδια με τα εμβληματικά πλοία τους. Προς τα δυτικά είχαν φθάσει διαδοχικά και είχαν εγκατασταθεί στην Ισλανδία, στη Γροιλανδία και τελικά στην Αμερική. Αυτοί ήσαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έκαναν την τολμηρή διάσχιση του Ατλαντικού στην καρδιά του Μεσαίωνα και εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή (L'Anse aux Meadows) στη βόρεια χερσόνησο της Νέας Γης (Newfoundland). Έως τώρα η ακριβής ηλικία αυτού του καταυλισμού δεν είχε προσδιοριστεί.

Οι ερευνητές από τον Καναδά, τη Γερμανία και την Ολλανδία, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή Μάικλ Ντι του ολλανδικού Πανεπιστημίου του Γκρόνιγκεν, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανέλυσαν μια συλλογή από ξύλινα τεχνουργήματα που προέρχονταν από τρία διαφορετικά δέντρα και είχαν βρεθεί μέσα σε αυτό τον πρώτο οικισμό των Βίκινγκς.

Οι επιστήμονες είναι βέβαιοι ότι επρόκειτο για έργο των χεριών των Βίκινγκς, επειδή τα αντικείμενα είχαν κοπεί και δημιουργηθεί με τη χρήση κοφτερών μεταλλικών εργαλείων, τα οποία δεν χρησιμοποιούνταν από τους αυτόχθονες Αμερικανούς εκείνη την εποχή.

Οι ερευνητές κατάφεραν να προσδιορίσουν τον ακριβή χρόνο δημιουργίας του οικισμού L'Anse aux Meadows (στην κεντρική φωτογραφία ανακατασκευασμένα κτίσματα της περιοχής) από τους Βίκινγκς, αναλύοντας τα διακριτά χαρακτηριστικά του ατμοσφαιρικού άνθρακα μέσα στο ξύλο, κάτι που τους επέτρεψε να υπολογίσουν πότε κόπηκαν τα δέντρα, από όπου μετά φτιάχτηκαν τα ξύλινα αντικείμενα.

Ως σημείο αναφοράς στον χρόνο χρησιμοποιήθηκε μια απότομη αύξηση στον ατμοσφαιρικό άνθρακα που είχε προκληθεί από ένα συμβάν κοσμικών ακτίνων που έφθασαν στη Γη το 993 μΧ. και έχουν αφήσει το παγκόσμιο αποτύπωμα τους και στους δακτυλίους του κορμού των δέντρων.

Παραμένει άγνωστο πόσες αποστολές έστειλαν οι Βίκινγκς στην Αμερική και ποιά ήταν η διάρκεια καθεμίας, όσον αφορά τη ναυσιπλοΐα στον Ατλαντικό και την παραμονή τους στην ξηρά. Οι έως τώρα ενδείξεις συνηγορούν πάντως ότι επρόκειτο για μάλλον σύντομα ταξίδια, αν και πιθανότατα οι Βίκινγκς δεν δίστασαν να εξερευνήσουν σε ένα βαθμό την αμερικανική ενδοχώρα και περιοχές νοτιότερα από τη Νέα Γη.

Οι περιπέτειες των Βίκινγκς καταγράφονται στα Ισλανδικά Έπη, τα οποία όμως άρχισαν σαν προφορικές ιστορίες και γράφτηκαν αιώνες μετά τα γεγονότα που περιγράφουν. Μεταξύ άλλων, τα έπη αυτά αναφέρουν επαφές -πότε φιλικές και πότε βίαιες- ανάμεσα στους Βίκινγκς και στους αυτόχθονες. Μέχρι στιγμής όμως ελάχιστα αρχαιολογικά στοιχεία έχουν βρεθεί που να υποστηρίζουν τέτοιες επαφές.

Περισσότερα

Machu Picchu: Έρευνα ανατρέπει την ιστορία του

 

Σύμφωνα με νέα μελέτη, ο αρχαιολογικός χώρος του πανάρχαιου πολιτισμού των Ίνκας, Machu Picchu, που βρίσκεται στο Περού, θα μπορούσε να είναι και δύο δεκαετίες παλαιότερο, από όσο πίστευαν μέχρι τώρα. Ειδικοί ανέλυσαν περισσότερες από δύο ντουζίνες οστών και δοντιών από ανθρώπους που είχαν θαφτεί σε τέσσερα κοντινά νεκροταφεία γύρω από το ιστορικό αξιοθέατο.

Οι ερευνητές, βασίστηκαν σε ισπανικά αποικιακά αρχεία, σύμφωνα με τα οποία η εμβληματική τοποθεσία στις Άνδεις, μπορεί να χτίστηκε το 1420 ή και νωρίτερα. Το Machu Picchu λέγεται πως χρησίμευε ως καταφύγιο για τους βασιλείς και για ανώτερα πρόσωπα της κοινωνίας των Ίνκας, τα οποία ήθελαν να περάσουν χρόνο μακριά από τη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, το Κούσκο.

Οι συντάκτες της νέας μελέτης ανέφεραν πως υπήρξαν επανειλημμένες εκκλήσεις για μελέτη και επανεκτίμηση της χρονολογίας, εξαιτίας της ασυμφωνίας που υπήρχε μεταξύ των ερευνητών.

Η χρονολόγηση προσδιορίστηκε μέσω ανάλυσης με τη βοήθεια ραδιοάνθρακα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της ηλικίας αντικειμένου που περιέχει οργανικό υλικό.

 «Οι μετρήσεις που έγιναν πρόσφατα στο Machu Picchu, όχι μόνο ρίχνουν φως στη χρονολογία του πιο διάσημου αρχαιολογικού χώρου του Περού, αλλά αμφισβητούν και την χρονολογία των αυτοκρατοριών των Ίνκας», αναφέρουν οι συγγραφείς της μελέτης, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Antiquity».

Μέχρι τώρα, η μελέτη του John Rowe, που χρονολογείται από το 1945, όπως αναφέρει ο Independent, ήταν η επικρατέστερη σχετικά με το χρόνο δημιουργίας του μνημείου.

Το Machu Picchu είναι ένα από τα πιο γνωστά τουριστικά αξιοθέατα στον κόσμο. Περισσότερο από 1 εκατομμύριο άνθρωποι επισκέπτονταν κάθε χρόνο το μέρος, πριν από την πανδημία του κορονοϊού.

Πηγή: news247.gr

Περισσότερα

Ιταλία: Πωλήθηκε αόρατο άγαλμα για 18.000 δολάρια

 

Αντί 18.000 ευρώ πωλήθηκε στην Ιταλία ένα…αόρατο γλυπτό, του καλλιτέχνη Σαλβατόρε Γκαράου

Σημειώνεται πως το γλυπτό που φέρει την ονομασία “Io Sono” (εγώ είμαι), όπως εξηγεί ο καλλιτέχνης «δεν είναι απλά σε υλική μορφή. Είναι κενό» ενώ ο 67χρονος πρόσθεσε:

«Το κενό δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα διάστημα γεμάτο από ενέργεια. Σύμφωνα με την αρχή αβεβαιότητας του Heisenberg, τίποτα δεν έχει «βάρος». Επομένως, έχει ενέργεια που συμπυκνώνεται και μετατρέπεται σε σωματίδια. Μοιάζει πολύ με το πώς “διαμορφώνουμε έναν θεό που δεν έχουμε ξαναδεί”».

Το «άγαλμα» απεικονίζεται σε 1.5 επί 1.5 μέτρα ύψος και πλάτος και υποτίθεται ότι πρέπει να εκτίθεται σε ιδιωτικό χώρο μακριά από αντανακλάσεις τους φωτός και συνθήκες του κλίματος. Ακόμα κι αν δεν είναι ορατό και κανείς δεν μπορεί να το δει, το άγαλμα υπάρχει και μάλιστα ο Garau έδωσε και πιστοποιητικό ελέγχου ταυτότητας στον αγοραστή.

Περισσότερα

Εντυπωσιακή ανακάλυψη στην Πομπηία

 

Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ένα ρωμαϊκό άρμα από μια έπαυλη έξω από την Πομπηία, το οποίο ήταν σχεδόν άθικτο.

Το σχεδόν τέλεια διατηρημένο τετράτροχο άρμα, το οποίο ήταν κατασκευασμένο από ορείχαλκο και κασσίτερο, βρέθηκε κοντά στους στάβλους μιας αρχαίας έπαυλης στην Τσίβιτα Τζουλιάνα, περίπου 700 μέτρα από τα τείχη της αρχαίας Πομπηίας.

Ο Μάσιμο Οζάνα, ο απερχόμενος διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας, δήλωσε ότι η άμαξα ήταν η πρώτη του είδους της που ανακαλύφθηκε στην περιοχή, όπου μέχρι σήμερα είχαν ανακαλυφθεί οχήματα που χρησιμοποιούνταν για εργασίες και μεταφορές αλλά όχι για τελετές όπως αυτό.

«Πρόκειται για μια εκπληκτική ανακάλυψη, η οποία εξελίσσει την αντίληψή μας για τον αρχαίο κόσμο», δήλωσε ο Οζάνα και πρόσθεσε ότι το άρμα θα «χρησιμοποιούνταν σε εορταστικές εκδηλώσεις της κοινότητας όπως παρελάσεις και πομπές».

Το υπουργείο Πολιτισμού το χαρακτήρισε «ένα μοναδικό εύρημα, χωρίς προηγούμενο στην Ιταλία».

Η Πομπηία, η οποία βρίσκεται σε απόσταση 23 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Νάπολης, είχε περίπου 13.000 κατοίκους όταν θάφτηκε μετά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ, που ήταν τόσο ισχυρή όσο η έκρηξη πολλών ατομικών βομβών μαζί. Περίπου 2.000 με 15.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν.

Σχεδόν τα δύο τρία της αρχαίας πόλης έχουν έρθει στο φως. Τα συντρίμμια της δεν είχαν ανακαλυφθεί μέχρι τον 16ο αιώνα και οι οργανωμένες ανασκαφές ξεκίνησαν περίπου το 1750.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Περισσότερα

Βρήκαν κρυφό μήνυμα στην «Κραυγή» του Έντβαρτν Μουνκ

 

Ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο πίνακας του Έντβαρτν Μουνκ «Η Κραυγή», ο οποίος συμβολίζει την ανθρώπινη υπαρξιακή αγωνία, κρύβει μια μικροσκοπική σημείωση που άφησε ο ίδιος ο ζωγράφος, η οποία μέχρι πρότινος αποδιδόταν σε βανδαλισμό.

Πρόκειται για μια πολύ μικρή σημείωση με μολύβι η οποία βρίσκεται στην πάνω αριστερή γωνία ενός εκ των τεσσάρων αντιγράφων της «Κραυγής» που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος και η οποία γράφει: «Μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να το έχει ζωγραφίσει».

Η σημείωση που έχει δημιουργήσει διαφωνίες στον χώρο της τέχνης και στο παρελθόν έχει αποδοθεί σε βανδαλισμό του πίνακα, τώρα αποδίδεται και πάλι στον ίδιο τον Μουνκ. Μια καινούργια ανάλυση ερευνητών του Εθνικού Μουσείου της Νορβηγίας αποκάλυψε πως η σημείωση ταιριάζει με τον γραφικό χαρακτήρα του διάσημου ζωγράφου.

Η Μάι Μπριτ Γκουλένγκ, ειδική ερευνήτρια της δουλειάς του Μουνκ και επιμελήτρια στο μουσείο, μελέτησε την σημείωση που ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1904 και σε συνεργασία με συναδέλφους της κατέληξε στο συμπέρασμα πως ανήκει τελικά στον καλλιτέχνη.

Σύμφωνα με την ίδια το σχόλιο αποκαλύπτει πολλά για την ψυχολογική κατάσταση του Μουνκ που πιστεύεται πως το πρόσθεσε στο έργο του το 1895 μετά μια συνάντηση στην οποία είχε ακούσει έναν φοιτητή ιατρικής να περιγράφει τη «Κραυγή» ως δουλειά κάπου ψυχικά διαταραγμένου προσώπου.

«Το σχόλιο είναι ταυτόχρονα ειρωνικό αλλά και δείγμα της ευαισθησίας του» αναφέρει η ερευνήτρια, «Στην πραγματικότητα είχε πάρει το σχόλιο του φοιτητή πολύ σοβαρά και είχε πληγωθεί επειδή υπήρχε ιστορικό ψυχικής ασθένειας στην οικογένειά του».

Ο ζωγράφος είχε αναφερθεί στο περιστατικό του 1895 επανειλημμένα σε επιστολές του ενώ, όπως σημειώνει η ερευνήτρια, είχε «εμμονή» με το θέμα της ασθένειας καθώς είχε δει την αδελφή του να παθαίνει σε παιδική ηλικία από φυματίωση και την μητέρα του να υποκύπτει στην ίδια ασθένεια.

Η Γκουλένγκ θεωρεί πως το παρελθόν του ζωγράφου τον οδήγησε στο να γράψει την συγκεκριμένη σημείωση, μέσω της οποίας στέλνει ένα μήνυμα σε όσους ασκούν κριτική στο έργο του, μιλώντας παράλληλα και για όσα τον στοιχειώνουν.

«Ήταν ίσως μια πράξη ελέγχου. Κάποιοι γύρω του έλεγαν πως ήταν τρελός και με τον τρόπο αυτό ήταν σαν ο ίδιος να απαντάει: «Μπορώ να αστειευτώ γύρω από αυτό».

Η ερευνήτρια μαζί με την ομάδα της ανέλυσαν την σημείωση με την βοήθεια υπερύθρων συγκρίνοντάς τη με επιστολές του Μουνκ.

Περισσότερα

Yποβρύχιο Μουσείο γύρω από ναυάγιο 271 ετών δημιουργείται στην Ολλανδία

 

Η ολλανδική αρχιτεκτονική εταιρεία, ZJA, παρουσίασε τα σχέδιά της για ένα υποβρύχιο μουσείο στην Ολλανδία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το μουσείο θα κατασκευαστεί γύρω από ένα πλοίο ηλικίας 271 ετών που βυθίστηκε στα ανοικτά των ακτών του Χέιστινγκς, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Με το πρότζεκτ Docking the Amsterdam, το ναυαγισμένο πλοίο θα αποκατασταθεί και θα μετεγκατασταθεί χωρίς να ανασυρθεί ποτέ από το νερό.

Στη συνέχεια, το Μουσείο θα κατασκευαστεί γύρω από μια γυάλινη δεξαμενή που θα περικλείει το ναυάγιο και θα επιτρέπει στους επισκέπτες να παρατηρούν το βυθισμένο πλοίο μήκους 40 μέτρων από πολλά σημεία θέασης.

Το πλοίο του Άμστερνταμ κατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα από την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών.

Περισσότερα

Ανακαλύφθηκε αρχαίο ελληνικό κράνος σε τάφο στην Κροατία

 

Αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ, σε συνεργασία με το Μουσείο του Ντουμπρόβνικ, είχαν μεταβεί στην ορεινή περιοχή στο Ζακόταρατς της νότιας Δαλματίας στην Κροατία για να αποκαταστήσουν κατεστραμμένους τάφους, όταν έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη.

Βρήκαν ένα εντυπωσιακό «ιλλυρικό κράνος» – όρος που περιγράφει έναν τύπο μπρούτζινης περικεφαλαίας, που χρησιμοποιείτο τον 8ο και τον 7ο π.Χ. αι, ειδικά στην Πελοπόννησο. Το κράνος πιστεύεται ότι ανήκε σε υψηλόβαθμο αρχαίο Έλληνα πολεμιστή, ο οποίος τάφηκε με την περικεφαλαία στο κεφάλι του, η οποία είναι και το μόνο που απέμεινε από εκείνον.

Το κράνος χαρακτηρίστηκε εσφαλμένο «Ιλλυρικό» επειδή από εκεί προέρχονταν πολλά τέτοια ευρήματα, όταν άρχισαν να τα μελετούν οι αρχαιολόγοι. Μεταξύ των ευρημάτων περιλαμβάνονται και ορειχάλκινα αγαλματίδια, κεχριμπαρένιες χάντρες, αγγεία και ένα μπρούτζινο βραχιόλι γύρω από τον καρπό του σκελετού μιας γυναίκας, που βρέθηκε εκεί κοντά.

«Μέχρι τώρα έχουν εντοπιστεί περισσότερα από τριάντα διαφορετικά αγγεία, κυρίως ελληνικής προέλευσης, πιθανώς από τα εργαστήρια της Αττικής και της Ιταλίας.  Σημειωτέον ότι ήταν τα πιο ακριβά είδη αγγείων της εποχής, τα οποία ο τοπικός πληθυσμός τοποθετούσε μαζί με τον νεκρό για τη μεταθανάτια ζωή», είπε σύμφωνα με τη Daily Mail ο δρ Domagoj Perkić του μουσείου του Ντουμπρόβνικ.

Περισσότερα

Έφυγε από τη ζωή ο Σον Κόνερι

 

Ο πολυβραβευμένος Σκωτσέζος ηθοποιός Σον Κόνερι, ο πρώτος που ενσάρκωσε τον Τζέιμς Μποντ, απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 90 ετών, μετέδωσε το BBC.

Ο  Τόμας Σον Κόνερι (Thomas Sean Connery) γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1930 στη Σκωτία. Ηταν πολυβραβευμένος ηθοποιός και παραγωγός ταινιών κινηματογράφου.

Πρωταγωνίστησε σε επτά συνολικά ταινίες Μποντ. Κατέχει πληθώρα βραβείων και διακρίσεων, ανάμεσά τους Όσκαρ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, Χρυσή Σφαίρα και BAFTA. Το 1987 κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού ρόλου στην ταινία Οι Αδιάφθοροι (The Untouchables).Τον Ιούλιο του 2000 χρίστηκε ιππότης από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’.

Περισσότερα

Το Βρετανικό Μουσείο στην κορυφή των προτιμήσεων

 

Λίγο πριν την πανδημία, το 2019, οι επισκέψεις σε κήπους φαίνεται πως αυξήθηκαν κατά 10% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, όπως αποκάλυψε έρευνα που δημοσιεύτηκε από το VisitEngland.
 

Διαβάστε περισσότερα

Περισσότερα

Στην ποιήτρια Λουίζ Γκλουκ το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020

 

Στην Αμερικανίδα ποιήτρια Λουίζ Γλουκ απονεμήθηκες το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020 όπως ανακοινώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης.

Όπως σημειώνει η Ακαδημία: «Για την αδιαμφισβήτητη ποιητική της φωνή που με λιτή ομορφιά κάνει την ατομική ύπαρξη καθολική»

BREAKING NEWS:
The 2020 Nobel Prize in Literature is awarded to the American poet Louise Glück “for her unmistakable poetic voice that with austere beauty makes individual existence universal.”#NobelPrize pic.twitter.com/Wbgz5Gkv8C

— The Nobel Prize (@NobelPrize) October 8, 2020

Περισσότερα

Πέθανε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

Έζησε 89 «διαγώνια» χρόνια... Ο φιλόλογος Κωνσταντίνος Δημητριάδης (το «Ντίνος Χριστιανόπουλος» είναι ψευδώνυμο του ποιητή), ο συλλέκτης έργων τέχνης, ο πρώην ιδιοκτήτης της πινακοθήκης της «Διαγωνίου», ο μελετητής, ο μεταφραστής, ο δοκιμιογράφος, ο σχολιαστής (ενίοτε ιδιαίτερα δηκτικός) των έργων και των ζωών των άλλων, ο πλέον «συζητημένος» ποιητής των τελευταίων χρόνων, πέθανε σήμερα Τρίτη στη γενέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, την οποία ουδέποτε εγκατέλειψε (αντίθετα μ' εκείνη), ύστερα από πολυετή ασθένεια.

Καταβεβλημένος από τις αλλεπάλληλες, τα τελευταία χρόνια, περιπέτειες της υγείας του, παρέμενε πάντα στο ισόγειο διαμέρισμά του στις Σαράντα Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης, περιβεβλημένος από ...ποιητές. Ο Καβάφης κι ο Τσιτσάνης σε κάδρα στον τοίχο πάνω από το γραφείο του.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος - "Εναντίον"

Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1931. Χρόνια μετά, η ημέρα της γέννησής του (Εαρινό ηλιοστάσιο- πρώτη μέρα της Άνοιξης), έμελλε να χρισθεί ως... «παγκόσμια μέρα της ποίησης». «Δεν θέλω και πολύ τις αυτοβιογραφίες, γιατί μου δίνουν την εντύπωση ότι ξόφλησα κι ότι δεν έχω πια να κάνω τίποτα άλλο παρά να βυθίζομαι στις αναμνήσεις...», έλεγε.

Στην εφηβεία αμφιταλαντευόταν για το εάν θα σπουδάσει θεολογία (πήγαινε στο κατηχητικό και είχε αναφέρει πως είχε επηρεαστεί) ή να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Τελικά αποφάσισε να γίνει φιλόλογος και φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (αποφοίτησε στα 1954) αλλά δε θέλησε ποτέ να εξασκήσει τη φιλολογία ως επάγγελμα. Εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και ύστερα από οκτώμισι χρόνια παραιτήθηκε. Είχε δηλώσει εξάλλου ότι θεωρεί ... «κατάρα» το να είναι κάποιος υπάλληλος...

Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1949, με τη δημοσίευση του ποιήματος «Βιογραφία» στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης «Μορφές». Το 1950 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχή των ισχνών αγελάδων». Το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε το περιοδικό «Διαγώνιος» που κυκλοφόρησε ως το 1983, και το 1962 δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο «Εκδόσεις της Διαγωνίου», προτείνοντας και εκδίδοντας σημαντικούς λογοτέχνες. (Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου, Γιώργος Ιωάννου, Περικλής Σφυρίδης, Σάκης Παπαδημητρίου κ.ά).

Εκτός από ποιητής και εκδότης, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος υπήρξε διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, επιμελητής εκδόσεων, βιβλιοκριτικός, συλλέκτης, μελετητής και ερμηνευτής ρεμπέτικων τραγουδιών. Είχε ασχοληθεί επισταμένα με το Διονύσιο Σολωμό, το Στρατή Δούκα, τον Κωνσταντίνο Καβάφη, το Νίκο Καββαδία, το Βασίλειο Λαούρδα, ενώ είχε εντρυφήσει στο έργο του Βασίλη Τσιτσάνη κι εξέδωσε μελέτες για το ρεμπέτικο τραγούδι.

 Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για την προσφορά του τόσο στην πνευματική ζωή της Θεσσαλονίκης αλλά και γενικότερα στα ελληνικά γράμματα. Αρνήθηκε όμως να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του «Εναντίον» από το 1979 όπου αναφέρει: «Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατωτέρου μου και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας».

 Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έντονα ερωτική διάθεση και επιρροές από το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη. «Πάντως, η βασικότερη διαφορά είναι ότι ο Καβάφης είναι φιλήδονος, ενώ εγώ γράφω για την αγωνία της ερωτικής στέρησης», έλεγε .

 Τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια διέμενε μόνος του (μετά τα ...«υπερήφανα χρόνια της Δημητρίου Πολιορκητού») σ' ένα ισόγειο διαμέρισμα των 40 Εκκλησιών, ενώ η υγεία του είχε επιδεινωθεί.

   Είπε και έγραψε:

   *Το ρεμπέτικο είναι η πολιτιστική αξία του ελληνισμού. Σ' ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει σύγχρονο λαϊκό τραγούδι.. Μόνο στην Πορτογαλία τα φάντος και στην Ελλάδα το ρεμπέτικο είναι οι τελευταίες εστίες του...

   *«Εγώ; Από νταλκά τραγουδάω».

   *«Είναι αλήθεια. Μιλώ συχνά αθυρόστομα. Έβρισα πολλούς ανθρώπους , τους σχολίασα αρνητικά. Κινδύνεψα να συρθώ και σε δικαστήρια για αυτά που είπα. Ας είναι. Δεν μου βγήκε σε κακό… Δεν μετανιώνω».

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος (Δ) και τα υπόλοιπα μέλη της «Παρέας του Τσιτσάνη», Νίκος Στρουθόπουλος (2Α), Νίκος Ζυγούρας (Α) και Δώρα Στρουθοπούλου (2Δ) κατά την διάρκεια εκδήλωσης με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατο του Βασίλη Τσιτσάνη και το βιβλίο «Ανθολογία τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη, με κριτικό υπόμνημα», στο βιβλιοπωλείο Ιανός Θεσσαλονίκη, Σάββατο 12 Απριλίου 2014 ΑΠΕ ΜΠΕ/PIXEL

 *«Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας/ είναι πολύ ζαχαρωμένα/ ταιριάζουν σε σοκολατόπαιδα/ μα δεν ταιριάζουνε σε μένα/ Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας/ ποτέ δε λένε την αλήθεια/ ο κόσμος υποφέρει και πεινά / κι εσείς τα ίδια παραμύθια...».

   - Και το ...θρυλικό «Εναντίον» (το ομότιτλο κείμενό του, τού 1977) σύμφωνα με το οποίο ..(«Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ' το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι./ Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας...

GIAKOUMIDIS N

   ..Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων/ Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. .. των σχέσεων με το κράτος , των εφημερίδων/ των κλικών/ των κουλτουριάρηδων/ κάθε ιδεολογίας / κάθε ατομικής φιλοδοξίας που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;").

   Ανήμερα της παγκόσμιας μέρας της ποίησης, της πρώτης μέρας της Άνοιξης, ανήμερα και των γενεθλίων του (προ πενταετίας) ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, απαντούσε στην ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Σε τι βοηθά λοιπόν η ποίηση;»

   -«Ακανθώδες το ερώτημα και δε νομίζω να δύναται κανείς να δώσει τη σωστή απάντηση. Ίσως, θα μπορούσα να πω ότι δίνει έκφραση στην ψυχική ανάγκη μιας μερίδας ανθρώπων που λέγονται ποιητές. Ίσως και σε ορισμένους από τους αναγνώστες τους. Είναι απίθανο μυστήριο αυτό της ποίησης... Εμένα, πάντα μου άρεσαν- μου αρέσουν πολύ, οι λέξεις... Δεν μπορώ όμως να διεισδύσω σ αυτό το μυστήριο που λέγεται ποίηση... Μπορεί όμως η ποίηση να αναστείλει πολέμους, να δώσει λύση σ' αυτή την κρίση που βιώνουμε; Δε νομίζω...».

   Δεν έγραφε -εδώ και χρόνια- ποίηση.

   -«Η εποχή σιγά σιγά χειροτερεύει. Ήδη οι νεώτεροι ποιητές εμένα προσωπικά δεν με ικανοποιούν. Κάτι έχει χαλάσει παντού, σε όλα. Έχει χαλάσει η ίδια η ουσία της ζωής μας. Δεν υπάρχει πλέον ατομική έκφραση που να σε πείθει... Λόγια παρμένα από τα σλόγκαν των εφημερίδων. Ο καθένας γράφει ό,τι μπορείς να φανταστείς με την πεποίθηση πως εκφράζει τον εαυτό του, ενώ δεν εκφράζει παρά μόνο την ηλιθιότητα ή τη μετριότητά του.. Τη μετριότητα της ζωής που βιώνει».

   -«Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία/ Βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του», είχε γράψει εξάλλου από τα 1956. Στα 25 του χρόνια.

   Φιλόλογος, βραβευμένος, συν-ιδρυτής της «Διαγωνίου», ποιητής, μελετητής, ρεμπετολόγος - και τραγουδιστής- ανθολόγος και συναξαριστής της τέχνης και των δημιουργών της, μάλλον συντηρητικός, ιδιότυπα Χριστιανός, ουδέποτε πολιτικοποιημένος, πάντα και κατά το δικό του τρόπο «ερωτικός», φτωχός, απλός - κάποιοι τον είπαν «απλοϊκό»- και πάντα «Εναντίον» .

   «Είμαι στ' αλήθεια προκλητικός; Δεν ξέρω. Μ' αρέσει να προκαλώ τους υποκριτές», ομολόγησε .

   

Ο Χριστιανόπουλος ήταν η Θεσσαλονίκη. «Με τα όλα της» ...

   Μέρος -το εναπομείναν υλικό του αρχείου τού Ντίνου Χριστιανόπουλου (56 ετήσια ημερολόγια, κείμενα αλληλογραφίας, περιορισμένος αριθμός χειρογράφων του, αποκόμματα συνεντεύξεών του, αλλά και ηχογραφήσεις στις οποίες ερμηνεύει ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια με την κομπανία «Παρέα του Τσιτσάνη»)- βρίσκονται ήδη στη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ όπου δωρήθηκαν προ τριετίας από τον συλλέκτη- συγγενή και μοναδικό διαχειριστή της πνευματικής κληρονομιάς του Ντίνου Χριστιανόπουλου Ιωάννη Μέγα (ξεπερνά τα 90.000 τεκμήρια).

   «Ο κ. Χριστιανόπουλος δεν υπήρξε συλλέκτης. Το υλικό που προέρχεται από τον κ. Χριστιανόπουλο δεν είναι βεβαίως συλλογή, αλλά το εναπομείναν υλικό του αρχείου του. Δυστυχώς δεν χρησιμοποιούσε γραφομηχανή, ούτε βεβαίως υπολογιστή, το αρχείο του δεν είναι ψηφιοποιημένο, αλλά χειρόγραφα κείμενα, πολλά από τα οποία έχουν με τα χρόνια χαθεί... Έδινε τα κείμενά του σε τυπογραφεία ή στους εκδότες και συχνά δεν τα έπαιρνε πίσω...», έλεγε, στη διάρκεια της παρουσίασης της δωρεάς στο ΑΠΘ, τον Οκτώβριο του 2016, ο κ. Μέγας.

   Τα δωρηθέντα αρχεία μετά την τεκμηρίωση, βιβλιοθηκονομική επεξεργασία και αρχειοθέτηση τους θα είναι προσβάσιμα στους μελετητές και το κοινό και ηλεκτρονικά (http://www.lib.auth.gr) ενώ τα τεύχη του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαγώνιος» που εξέδιδε ο Ντίνος Χριστιανόπουλο (με την γραφιστική συνεργασία του Κάρολου Τσίζεκ) ψηφιοποιούνται και θα είναι προσβάσιμα και ηλεκτρονικά στο κοινό από το Κέντρο Ελληνικής γλώσσας.

   Η κηδεία του Ντίνου Χριστιανόπουλου θα γίνει την Πέμπτη το πρωί, από τα νεκροταφεία της Αναστάσεως του Κυρίου (Θέρμη). Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η ώρα της κηδείας.

Συλλυπητήριο μήνυμα της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνας Μενδώνη

Η Ελλάδα έχασε σήμερα έναν από τους πιο σπουδαίους ποιητές της Σχολής της Θεσσαλονίκης, όμως ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έγραψε και διηγήματα και δοκίμια και μεταφράσεις και βιβλιοκριτικές. Πιστός σε όλη του τη ζωή στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, υπήρξε ένας ιδιαίτερος, ένας ξεχωριστός άνθρωπος, ένας χαρισματικός δημιουργός. Η ζωή του στάθηκε έμπνευση στο έργο του και στον δημόσιο απενοχοποιημένο λόγο του. Έπλεξε αριστοτεχνικά τη λαϊκή, καθημερινή έκφραση με την ποίηση. Συνέδεσε τον ερωτισμό που αποπνέουν τα ποιήματά του, με την αγάπη του για το ρεμπέτικο, με τις γάτες που θαύμαζε τη μυστική ζωή τους. Ο λόγος του ήταν κοφτός και κοφτερός, γνώρισμα ενός ανθρώπου που δεν φοβάται να είναι την ίδια στιγμή ευαίσθητος και σαρκαστικός.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος δεν αγαπούσε τις τιμητικές διακρίσεις, αν και τιμήθηκε το 2011 με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. Αρνήθηκε να το παραλάβει, παραπέμποντας στο κείμενό του «Εναντίον», στο οποίο έγραφε: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι». Την ίδια χρονιά, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο οποίο είχε φοιτήσει, τον αναγόρευσε Επίτιμο Διδάκτορα, στο Τμήμα Φιλολογίας. Ωστόσο, η σημαντικότερη διάκριση για τον Χριστιανόπουλο είναι η καθολική αναγνώριση του έργου του και η απήχησή του στις νέες γενιές, τώρα και στο μέλλον. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του και στους πολλούς φίλους του.

Συλλυπητήριο μήνυμα του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ 

Αποχαιρετούμε σήμερα με θλίψη τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Η ζωή του Ντίνου Χριστιανόπουλου καθορίστηκε από τα βιώματα της λαϊκής Θεσσαλονίκης, της ανέχειας στα χρόνια της κατοχής, του ασφυκτικού διανοητικού κλίματος της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης.

Ο λόγος και η στάση του εξέφρασε μια διαρκή ανυπακοή σε κάθε λογής κομφορμισμό και την ίδια στιγμή έναν διαρκή διάλογο ανάμεσα στη λαϊκότητα, την ποιητική και την ανεξαρτησία. 

Τιμούμε τον ποιητή που μίλησε για την ομοφυλοφιλία όταν αυτή θεωρούνταν αμάρτημα, τιμούμε τον ποιητή που με τη "Διαγώνιο" δημιούργησε μία νησίδα ελευθερίας, δημιουργίας και αναζήτησης σε δύσβατες εποχές, τιμούμε τον άνθρωπο που νοιάστηκε και μίλησε για τους κατατρεγμένους.

Απευθύνουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους του.

Περισσότερα

Χάρις Αλεξίου: «Σταματώ το τραγούδι, δεν μπορώ να τραγουδήσω όπως παλιά»

Η μεγάλη ερμηνεύτρια, Χάρις Αλεξίου, μίλησε για όλα σε μια εκ βαθέων συνέντευξή της στον Φώτη Απέργη, στην εκπομπή του Δεύτερου Προγράμματος, «Η κατάλληλη ώρα».
Η ίδια ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας της, λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου της με «Τα τραγούδια της ξενιτιάς». Όπως είπε, ήταν μια απόφαση προσωπική που ήρθε με τρόπο φυσικό, ως κλείσιμο της καριέρας της.
«Δεν μπορώ να τραγουδήσω όπως παλιά και δεν καταδέχομαι να συνεχίσω αν δεν μπορώ να το κάνω καλά. Μπορεί να με ακούσετε να λέω σε λίγο καιρό ένα ντουέτο που έκανα με τη Γιασμίν Λεβί, που έχω γράψει τους στίχους στα ελληνικά κι εκείνη στα ισπανικά, αλλά δε με "ακούει" η φωνή μου πια. Είπα ότι είναι καλύτερο να σταματήσω, δεν είναι σωστό», είπε η ίδια.

«Στο "χειρόγραφο" υπήρχε ήδη το πρόβλημα. Ήταν το τελευταίο μουσικό που έκανα. Όταν με κάλεσε ο Μικρούτσικος στους βράχους του είπα, "δεν τραγουδάω Θάνο μου πια αλλά θα είμαι εκεί για σένα". Πήρα λίγο θάρρος, μετά συνεργάστηκα με τον Ξαρχάκο και ύστερα πήρα την οριστική απόφαση. Ότι δε σου αξίζει να συνεχίσεις.  Δεν ήταν κάτι απλό, βεβαίως και το πένθησα», συμπλήρωσε στη συγκλονιστική εξομολόγησή της.
«Μπορεί κι εγώ να τη σαμποτάρισα τη φωνή μου. Όταν κατάλαβα ότι δεν αποδίδει πια, ίσως της "έσκαψα" λίγο παραπάνω το έδαφος. Αρνήθηκα να κάνω μαθήματα, αλλά είπα πως ας πάρει μια φυσική φθορά όπως υπάρχει σε όλα τα πράγματα", είπε η ερμηνεύτρια. "Σεβάσου αυτό που έχεις κάνει μέχρι τώρα», συνέχισε. «Όχι δε γράφω πια. Όταν και αν γράψω, θα έχει περάσει κάποιος χρόνος μέχρι τότε. Γιατί αυτόματα όταν γράψω ένα τραγούδι μου βγαίνει να το τραγουδήσω. Άστο».

Όπως είπε ακόμη, «θέλω να δεχθώ τον εαυτό μου όπως είναι τώρα. Νοιώθω χορτάτη, έχω χορτάσει από ωραία πράγματα, από επιβεβαίωση, από επιβράβευση. Αγαπώ τα περισσότερα απ' όσα έχω κάνει. Αισθάνομαι όμορφα για τους ανθρώπους που έχουν υπάρξει στη ζωή μου ακόμη κι αν δεν ζω μαζί τους πια, αγαπώ τους ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί. Λυπάμαι όταν χάνω ανθρώπους.
Θα ήθελα να αλητέψω ναι. Δεν το έκανα ποτέ, δεν το κάνω πια γιατί δεν είμαι νέα, να κάνω αυτά που δεν έκανα ως πιτσιρίκα. Είναι μια ζωή που δεν έζησα αυτή», είπε μεταξύ άλλων η Χαρούλα Αλεξίου.

Περισσότερα

Μυστηριώδεις υπόγειοι θάλαμοι κοντά στο «Τείχος των Δακρύων»

Μερικές δεκάδες μέτρα από το «Τείχος των Δακρύων», ηλικίας 2.000 ετών, που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ, ανακαλύφθηκαν από Ισραηλινούς αρχαιολόγους μυστηριώδεις υπόγειοι θάλαμοι λαξευμένοι σε βράχο.
Τρία διαδοχικά δωμάτια, που φέρεται να χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή εποχή, ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της ανασκαφής μιας μεγάλης και πολυτελούς κατασκευής ηλικίας 1.400 ετών, διακοσμημένης με καμάρες και ψηφιδωτό δάπεδο.

«Στην αρχή, ήμασταν πολύ απογοητευμένοι, γιατί κάτω από το μωσαϊκό δάπεδο, πέσαμε στο βραχώδες υπόστρωμα και πιστεύαμε ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα είχε σταματήσει εκεί», εξηγεί ο Μπαράκ Μονικεντάμ-Γκιβόν,  συνδιευθυντής ανασκαφών στην Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων.
Στη συνέχεια, «ανακαλύψαμε τρία δωμάτια, και τα τρία λαξευμένα στον βράχο» και συνδεδεμένα μεταξύ τους με σκάλες, προσθέτει. Τέτοιες δομές ήταν σπάνιες στις εβραϊκές πόλεις εκείνης της εποχής, σημειώνει.
Είναι διακοσμημένα με πολλά γλυπτά και εσοχές, ορισμένες από τις οποίες χρησιμοποιούνταν σίγουρα για να τοποθετούνται οι λυχνίες (λαδιού), σύμφωνα με τον αρχαιολόγο.

Αυτά τα δωμάτια μπορεί να ήταν το κελάρι ενός κτηρίου που έχει εξαφανιστεί σήμερα ή ένας χώρος αποθήκευσης και προετοιμασίας των γευμάτων για ιερείς της Ιερής Πόλης ή τους προσκυνητές που επισκέπτονταν τον Ναό, όπως πιστεύει.
Οι ανασκαφές πραγματοποιούνται στο πλαίσιο ενός έργου δημιουργίας υπόγειου εκθεσιακού χώρου που θα παρουσιάζει αντικείμενα διαφορετικών εποχών, τα οποία βρέθηκαν σε αυτόν τον τομέα.

«Θα εξερευνήσουμε οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από την πλατεία του Τείχους των Δακρύων», εξηγεί ο Μονικεντάμ-Γκιβόν. «Η ιδέα είναι να υπάρχει ένας διαχωρισμός μεταξύ των πολιτιστικών δραστηριοτήτων, εκεί όπου οι άνθρωποι προσεύχονται, και (υπoγείως), οι τουρίστες θα έχουν τη δυνατότητα για μια περιπλάνηση ανάμεσα στα αρχαιολογικά ευρήματα».
Η ανακάλυψη αυτή παρουσιάζεται λίγες ημέρες πριν από την «Ημέρα της Ιερουσαλήμ», κατά τη διάρκεια της οποίας οι Ισραηλινοί εορτάζουν την κατάληψη της Παλιάς Πόλης από τον στρατό τους στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, όταν η Παλιά Πόλη τελούσε υπό τον έλεγχο της Ιορδανίας.

Η ημέρα αυτή που γιορτάζεται με παρελάσεις μέσα στην Παλιά Πόλη, δημιουργεί εντάσεις με τους Παλαιστινίους, οι οποίοι προσδοκούν να κάνουν την Ανατολική Ιερουσαλήμ, κατεχόμενη και προσαρτημένη από το Ισραήλ, την πρωτεύουσα του μελλοντικού τους κράτους.

Περισσότερα

Ιταλίδα κέρδισε σε λοταρία πίνακα του Πικάσο, αξίας ενός εκατ. ευρώ

Ιταλίδα υπερτυχερή κέρδισε μια νεκρή φύση του Πάμπλο Πικάσο, αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ, σε γαλλική φιλανθρωπική λοταρία που διεξήχθη ηλεκτρονικά και συγκέντρωσε χρήματα για έργα παροχής πόσιμου νερού στην Αφρική.
Η νικήτρια -η οποία δεν αγόρασε τον λαχνό της, αλλά της δόθηκε ως δώρο- θα αποκτήσει μια γεωμετρική σύνθεση του Ισπανού ζωγράφου, λάδι σε καμβά, το μικρό έργο «Nature morte» -αφηρημένης τέχνης του 1921 που δείχνει ένα τραπέζι, ένα κομμάτι εφημερίδας και ένα ποτήρι αψέντι.

Η λαχειοφόρος αγορά, που μεταδόθηκε μέσω διαδικτύου, συγκέντρωσε 5,1 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία 900.000 ευρώ θα διατεθούν στον δισεκατομμυριούχο συλλέκτη του Μονακό Νταβίντ Ναμάντ, που πρόσφερε το έργο. Τα υπόλοιπα θα χρησιμοποιηθούν από τη φιλανθρωπική μη κυβερνητική οργάνωση CARE για έργα παροχής πόσιμου νερού σε σχολεία και χωριά στο Καμερούν, τη Μαδαγασκάρη και το Μαρόκο. Ο Ναμάντ έδωσε επίσης 100.000 ευρώ στην CARE.
«Θα άρεσε πολύ στον Πικάσο μια τέτοια πρωτοβουλία, γιατί είχε μεγάλο ενδιαφέρον για ανθρωπιστικούς και κοινωνικούς σκοπούς», δήλωσε στο Reuters η διοργανώτρια της πώλησης Περί Κοσέν, από τα γραφεία του Οίκου δημοπρασιών έργων τέχνης Christie's στο Παρίσι.
Η ίδια είπε ότι περισσότεροι από 51.000 λαχνοί αξίας 100 ευρώ έκαστος πωλήθηκαν στη λοταρία, η διοργάνωση της οποίας καθυστέρησε λόγω της κρίσης της επιδημίας Covid-19. Οι συμμετέχοντες προέρχονταν από περισσότερες από πέντε χώρες -οι Γάλλοι ήταν οι πιο υποστηρικτικοί με συμμετοχή 29%, ακολούθησαν οι Αμερικανοί (21%) και οι Ελβετοί (19%).

«Αυτή η κρίση του κορωνοϊού κατέστησε σαφές πόσο σημαντικό είναι να πλένεις τα χέρια σου, και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με καθαρό νερό», δήλωσε η Κοσέν.
Στην πρώτη διοργάνωση αυτής της λαχειοφόρου αγοράς, το 2013, ένας 25χρονος Αμερικανός κέρδισε ένα σχέδιο του Πικάσο με τίτλο «The Man in the Opera Hat». Η λοταρία είχε συγκεντρώσει 4,8 εκατομμύρια ευρώ για λογαριασμό μιας Οργάνωσης που εργάζεται για την προστασία της αρχαίας πόλης της Τύρου, στον σύγχρονο Λίβανο.
Έπειτα από διάστημα έξι ετών, μεταξύ των δύο πρώτων λοταριών του Πικάσο, οι οργανωτές ελπίζουν σε μια ετήσια διοργάνωση της λοταρίας, τα έσοδα της οποία θα δίνονται σε διαφορετική Οργάνωση κάθε χρόνο.

«Les femmes d'Alger» (Οι γυναίκες του Αλγερίου) του 1955 

Η υψηλότερη τιμή που έχει αποσπάσει ποτέ ένα έργο τέχνης του Πικάσο ήταν τον Μάιο του 2015, όταν ο Οίκος Christie's πούλησε το «Les femmes d'Alger» (Οι γυναίκες του Αλγερίου) του 1955, αντί 179,4 εκατομμυρίων δολαρίων.

Περισσότερα

Αίγυπτος: Πλούσια ταφή έφηβου κοριτσιού έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη

Μια πλούσια ταφή, η οποία ανήκει σε έφηβο κορίτσι, ήρθε στο φως στο Ντρα Αμπού Ελ Νάγκα της Αιγύπτου από την ισπανοαιγυπτιακή αποστολή που εργάστηκε στη θέση τον περασμένο Ιανουάριο και Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια της 19ης ερευνητικής περιόδου του προγράμματος Proyecto Djehuty.

Η ταφή αποτελεί μόνο ένα τμήμα από τα ευρήματα της φετινής έρευνας, καθώς σε άλλα σημεία του χώρου αποκαλύφθηκαν σημαντικά αντικείμενα, μεταξύ των οποίων, ένα αγαλμάτιο ουσάμπτι που ανήκει σε κάποιον Τζεχουτί -αρχαιότερο συνονόματο του υψηλού αξιωματούχου της βασίλισσας Χατσεψούτ και κατόχου του μεγαλύτερου ταφικού μνημείου στην περιοχή της ανασκαφής.

Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον συντονιστή του προγράμματος, Χοσέ Μανουέλ Γκαλάν, εντόπισε τη σαρκοφάγο της έφηβης ένα μέτρο έξω από την ανοιχτή αυλή του ταφικού παρεκκλησίου του μνημείου του Τζεχουτί, και σε κοντινή απόσταση από ένα άλλο μικρό παρεκκλήσιο από τούβλα, που χρονολογείται γύρω στο 1600 π.Χ.

Η σαρκοφάγος, ύψους 1,75 μ., είναι κατασκευασμένη από έναν ενιαίο κορμό δέντρου, πιθανότατα συκομουριάς, και έχει χρώμα λευκό εξωτερικά και κόκκινο εσωτερικά. Χρονολογικά ανάγεται στην εποχή της 17ης φαραωνικής δυναστείας, περίπου 3.600 χρόνια πριν από σήμερα.

Η τομογραφία που πραγματοποιήθηκε στη σαρκοφάγο έδειξε την παρουσία στο εσωτερικό της του -σε κακή κατάσταση διατηρημένου- σώματος έφηβου κοριτσιού ηλικίας 15 ή 16 ετών, με ύψος 1,59. Στο στήθος του νεκρού κοριτσιού υπήρχαν τέσσερα περιδέραια που συνδέονταν μεταξύ τους με ένα κεραμικό εξάρτημα.

Εκτός από τα περιδέραια, η νεκρή έφερε επίσης δύο σκουλαρίκια σε ένα από τα αυτιά της, καθώς και δύο δαχτυλίδια, ένα σε κάθε χέρι. Τα σκουλαρίκια είναι σπειροειδούς σχήματος και επικαλύπτονται με λεπτό μεταλλικό φύλλο, πιθανώς από χαλκό. Από τα δαχτυλίδια της, το ένα είναι οστέινο και το άλλο αποτελείται από μια μπλε γυάλινη χάντρα σε μεταλλική βάση δεμένη με κορδόνι.

Πέρα από την ταφή του κοριτσιού, η ισπανοαιγυπτιακή αποστολή έφερε στο φως κι άλλα σημαντικά ευρήματα. Στην αντίθετη πλευρά του πλίνθινου παρεκκλησίου από όπου βρέθηκε η έφηβη, οι αρχαιολόγοι βρήκαν μια μικροσκοπική σαρκοφάγο από ωμό πηλό, κλειστή, με το κάλυμμα και το σώμα δεμένα μαζί με κορδόνι. Η σαρκοφάγος αυτή περιείχε ένα ουσάμπτι τυλιγμένο σε επιδέσμους σαν μούμια. Ιερατικές επιγραφές που βρέθηκαν στο ίδιο το ουσάμπτι και σε έναν από τους επιδέσμους ονομάζουν τον νεκρό στον οποίον ανήκε ως «ο Όσιρης Τζεχουτί».

Η ανασκαφή στον χώρο του τάφου του Τζεχουτί έχει δώσει, μέχρι στιγμής, εξαιρετικά ευρήματα.

Περισσότερα

Αρχαία Αίγυπτος: Ανακαλύφθηκε ερωτικό ξόρκι σε πάπυρο

Ένας…θαυματουργός πάπυρος με αρχαίο ξόρκι που μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάθε γυναίκα για να ρίξει  όποιον άνδρα ήθελε στο κρεβάτι της ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο.
Στον πάπυρο περιγράφεται πώς μετά το ξόρκι ένας άνδρας με το όνομα Κεφάλας «ήταν υπό πίεση συνέχεια μέχρι να κάνει σεξ με την γυναίκα με όνομα Ταρομεγούεϊ».
Οι μελετητές ανακάλυψαν και ένα σκίτσο με τον «πρωταγωνιστή» της ιστορίας να έχει τα γεννητικά του όργανα διογκωμένα

 «Αυτό που βρήκαμε είναι μια πρόσκληση σε ένα νεκρό πνεύμα να εγερθεί ως φάντασμα και να βασανίσει έναν άνδρα» δήλωσε ο αιγυπτιολόγος Ρόμπερτ Ρίντερ. «Αν και αναφέρεται ως ξόρκι αγάπης στην πραγματικότητα είναι ένα ξόρκι για να επιβάλει το σεξ» πρόσθεσε.
«Ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να φάει, δεν μπορεί να πιεί, δεν μπορεί να κάνει τίποτα εκτός από το να ακολουθεί τη γυναίκα μέχρι τα ανδρικά του όργανα να ενωθούν με τα δικά της γυναικεία» είπε ο Βρετανός ειδικός.

 Η εκτίμηση είναι ότι ο πάπυρος χρονολογείται κάπου ανάμεσα στον 1ο και τον 2ο αιώνα μ.Χ. από την περιοχή του Φαγιούμ.

Περισσότερα